Το μοναστήρι του Μαψού και οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, κάτοικοι του μικρού χωριού βρίσκονται στα μαχαίρια. Την αντιπαλότητα αυτή τη θεωρούμε άκαιρη και άστοχη, για τους εξής λόγους.
1. Οι κάτοικοι του Μαψού διεκδικούν στην ουσία από τη Μονή να τους παραχωρήσει στρεμματικές εκτάσεις. Όμως αυτήν την ώρα η Μονή βρίσκεται στα δικαστήρια με το Δημόσιο και επομένως δεν έχει την πλήρη κυριότητα που αμφισβητελιται από το Δημόσιο. Να παραχωρήσει λοιπόν τί; Από την άλλη μεριά ούτε και οι κάτοικοι είναι ιδιοκτήτες της εκτάσεως αυτής και επομένως πρέπει να περιμένουν να τελεσιδικήσουν τα δικαστήρια, να δούμε ποίος θα είναι τελικά ο ιδιοκτήτης και τότε με σχετική νομοθεσία να παραχωρηθούν σε κείνους που τα διακαιούνται, στους πολύ πτωχούς δηλαδή ή σε αγροτικούς και κτηνοτροφικούς συνεταιρισμούς, όπως έχει γίνει στο παρελθόν. Γιατί αυτήν την ώρα η ανάδειξη ενός τέτοιου θέματος που μάλιστα την ταύτισαν με την Μονή του Βατοπαιδίου, όταν ξέρουν οι κάτοικοι πολύ καλά, ότι ο Τίμιος Σταυρός συνεπής με τους νόμους της πολιτείας ουδέποτε πούλησε ή αντάλλαξε ούτε μια σπιθαμή γης; Γιατί βιάζονται και γιατί φοβούνται;
2. Διαμαρτύρονται οι κάτοικοι ότι πολύ κακώς η Μονή εμπλέκεται σε αγωγές και δικαστήρια. Μα η Μονή σύρεται στα διακστήρια και υποχρεούται από το Νομο να παραστεί στις δίκες αυτές, γιατί αν δεν τό κανει θα κατηγορηθεί για παρἀβαση καθήκοντος. Το Μοναστήρι δεν αντιδικεί με τους κατοίκους με το δημόσιο βρίσκεται στα δικαστήρια. Άλλωστε ξέρουν πάρα πολύ καλά, ότι το Μοναστήρι αυτό έχει επενδήσει πάρα πολλά χρήματα σε μιά ,όπως φαίνεται δοφορούμενη ιδιοκτησία και μάλιστα με χρήματα που κατά κύριο λόγο προέρχονται από τις επίπονες και κοπιαστικές εργασίες όλης της αδελφότητος.Πήγαν δε εκεί και επένδυσαν με εντολές έγγραφες εντολές και αποφάσεις της προισταμένης τους Εκκλησιαστικής Αρχής και με τη διαβεβαίωση, ότι οι τίτλοι είναι εγκυροι και ισχυροί.
3. Το Ηγουμενοσυμβούλιο του Μοναστηριού εντελώς άπειρο στα επικοινωνιακά δεν μπόρεσε να πείσει τους κατοίκους, ότι άδικα στρέφονται κατά της Μονής για τους παραπάνω λόγους και θα έπρεπε επίσης να τους πει, ότι το συμφέρον τους να προσεύχονται τα δικαστήρια να δικαιώσουν το Μοναστήρι, γιατί ως είναι γνωστό πάντοτε η εκκλησία και το έχει αποδείξει αυτό με τις κατά καιρούς παραχωρήσεις περιουσιακών στοιχείων της και προς το λαό και προς το δημόσιο.
4. Για να μπορέσει να αρχίσει η διαδικασία των παραχωρήσεων πρέπει το Ελληνικό Κράτος, που από το 1821 που απέκτησε την ελευθερία του μέχρι σήμερα 2008 (πέρασαν 187 χρόνια!!!) με το γνωστό σε όλους μας αδιάφορο πρόσωπο του δεν ξέρει ακόμα ποιες εκτάσεις έχει στην ιδιοκτησία του και τρέχει να τις βρει στα δικαστήρια. Επομένως ο πρώτος φταίχτης είναι το κράτος μας.
Και φταίει επίσης το όλο πολιτικό σύστημα, γιατί όταν ο κατά κοινή ομολογία μεγάλος πολιτικός Αντώνης Τρίτσης πέρασε το σοφό Νόμο για την διευθέτηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, που με τον τρόπο αυτό θα είχαν λυθεί και τα ιδιοκτησιακά, αλλά και ο τρόπος παραχωρήσεως στους πραγματικά δικαιούχους, η πολιτεία τότε εκτιμώντας ψηφοθηρικά την αντιπαλότητα που ανοίγει με την εκκλησία, άφησε ανενεργό αυτό το νόμο και τον σπουδαίο αυτόν άντρα τον απέπεμψε εν μια νυκτί από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Αλλά μερίδιο ευθύνης έχει και η Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος που δεν έπιασε τα σημεία των καιρών, ότι δηλαδή σύντομα θα απαιτήσει ο λαός να γίνει διακαιούχος μερικώς η ολικώς ιδιαίτερα στις Μοναστηριακές εκτάσεις και δεν βιάστηκε να επιλύσει το ιδιοκτησιακό της καθεστώς και η ίδια πλέον φιλάνθρωπα να τα διαμοίραση εκεί που στην ουσία θα πιάσουν τόπο, στο φτωχό λαό της δηλαδή, απο τον οποίο θα είχε εισπράξει την αγάπη .
Με αυτές τις απαράδεκτες παραλήψεις τόσο της Πολιτείας όσο και της Εκκλησίας επωμίζονται τα βάρη της τάχα επίλυσης η Μονή και οι κάτοικοι του Μαψού που είναι εντελώς αναρμόδιοι.
Συμπέρασμα: Πρέπει να γνωρίζουν κυρίως οι κάτοικοι του Μαψού, ότι αν η πολιτεία με την εκκλησία, δεν επιλύσουν το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς καθώς και όσα αφορούν την εκκλησιαστική περιουσία ματαιοπονούν, εκτός και αν ακολουθήσουνπράγμα που απευχόμαστε, την έκνομη μέθοδο της καταπάτησης. Όμως αν παρ ελπίδα ακολουθηθεί αυτή η μέθοδος τότε και ειδικά στην παρούσα φάση που άρχισε επιτέλους να εφαρμόζεται το κτηματολόγιο, θα ζητηθούν από τον κάθε Έλληνα πολίτη πολύ έγκυρα και δυνατά συμβόλαιο και μόνο τότε θα αναδειχθούν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες.
Και αυτό το θέμα πιστεύουμε ότι είναι το κυρίαρχο αυτή τη στιγμή, αν αναλογιστεί κανείς, ότι όλα τα εύφορα βουνά της πατρίδα μας από πευκοδάση και ελατοδάση κ.λπ. έχουν μετατραπεί σε σταφιδαμπέλους και ελαιοτεμάχια κ.α. ... Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρχουν τίτλοι κυριότητος.
1. Οι κάτοικοι του Μαψού διεκδικούν στην ουσία από τη Μονή να τους παραχωρήσει στρεμματικές εκτάσεις. Όμως αυτήν την ώρα η Μονή βρίσκεται στα δικαστήρια με το Δημόσιο και επομένως δεν έχει την πλήρη κυριότητα που αμφισβητελιται από το Δημόσιο. Να παραχωρήσει λοιπόν τί; Από την άλλη μεριά ούτε και οι κάτοικοι είναι ιδιοκτήτες της εκτάσεως αυτής και επομένως πρέπει να περιμένουν να τελεσιδικήσουν τα δικαστήρια, να δούμε ποίος θα είναι τελικά ο ιδιοκτήτης και τότε με σχετική νομοθεσία να παραχωρηθούν σε κείνους που τα διακαιούνται, στους πολύ πτωχούς δηλαδή ή σε αγροτικούς και κτηνοτροφικούς συνεταιρισμούς, όπως έχει γίνει στο παρελθόν. Γιατί αυτήν την ώρα η ανάδειξη ενός τέτοιου θέματος που μάλιστα την ταύτισαν με την Μονή του Βατοπαιδίου, όταν ξέρουν οι κάτοικοι πολύ καλά, ότι ο Τίμιος Σταυρός συνεπής με τους νόμους της πολιτείας ουδέποτε πούλησε ή αντάλλαξε ούτε μια σπιθαμή γης; Γιατί βιάζονται και γιατί φοβούνται;
2. Διαμαρτύρονται οι κάτοικοι ότι πολύ κακώς η Μονή εμπλέκεται σε αγωγές και δικαστήρια. Μα η Μονή σύρεται στα διακστήρια και υποχρεούται από το Νομο να παραστεί στις δίκες αυτές, γιατί αν δεν τό κανει θα κατηγορηθεί για παρἀβαση καθήκοντος. Το Μοναστήρι δεν αντιδικεί με τους κατοίκους με το δημόσιο βρίσκεται στα δικαστήρια. Άλλωστε ξέρουν πάρα πολύ καλά, ότι το Μοναστήρι αυτό έχει επενδήσει πάρα πολλά χρήματα σε μιά ,όπως φαίνεται δοφορούμενη ιδιοκτησία και μάλιστα με χρήματα που κατά κύριο λόγο προέρχονται από τις επίπονες και κοπιαστικές εργασίες όλης της αδελφότητος.Πήγαν δε εκεί και επένδυσαν με εντολές έγγραφες εντολές και αποφάσεις της προισταμένης τους Εκκλησιαστικής Αρχής και με τη διαβεβαίωση, ότι οι τίτλοι είναι εγκυροι και ισχυροί.
3. Το Ηγουμενοσυμβούλιο του Μοναστηριού εντελώς άπειρο στα επικοινωνιακά δεν μπόρεσε να πείσει τους κατοίκους, ότι άδικα στρέφονται κατά της Μονής για τους παραπάνω λόγους και θα έπρεπε επίσης να τους πει, ότι το συμφέρον τους να προσεύχονται τα δικαστήρια να δικαιώσουν το Μοναστήρι, γιατί ως είναι γνωστό πάντοτε η εκκλησία και το έχει αποδείξει αυτό με τις κατά καιρούς παραχωρήσεις περιουσιακών στοιχείων της και προς το λαό και προς το δημόσιο.
4. Για να μπορέσει να αρχίσει η διαδικασία των παραχωρήσεων πρέπει το Ελληνικό Κράτος, που από το 1821 που απέκτησε την ελευθερία του μέχρι σήμερα 2008 (πέρασαν 187 χρόνια!!!) με το γνωστό σε όλους μας αδιάφορο πρόσωπο του δεν ξέρει ακόμα ποιες εκτάσεις έχει στην ιδιοκτησία του και τρέχει να τις βρει στα δικαστήρια. Επομένως ο πρώτος φταίχτης είναι το κράτος μας.
Και φταίει επίσης το όλο πολιτικό σύστημα, γιατί όταν ο κατά κοινή ομολογία μεγάλος πολιτικός Αντώνης Τρίτσης πέρασε το σοφό Νόμο για την διευθέτηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, που με τον τρόπο αυτό θα είχαν λυθεί και τα ιδιοκτησιακά, αλλά και ο τρόπος παραχωρήσεως στους πραγματικά δικαιούχους, η πολιτεία τότε εκτιμώντας ψηφοθηρικά την αντιπαλότητα που ανοίγει με την εκκλησία, άφησε ανενεργό αυτό το νόμο και τον σπουδαίο αυτόν άντρα τον απέπεμψε εν μια νυκτί από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων. Αλλά μερίδιο ευθύνης έχει και η Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος που δεν έπιασε τα σημεία των καιρών, ότι δηλαδή σύντομα θα απαιτήσει ο λαός να γίνει διακαιούχος μερικώς η ολικώς ιδιαίτερα στις Μοναστηριακές εκτάσεις και δεν βιάστηκε να επιλύσει το ιδιοκτησιακό της καθεστώς και η ίδια πλέον φιλάνθρωπα να τα διαμοίραση εκεί που στην ουσία θα πιάσουν τόπο, στο φτωχό λαό της δηλαδή, απο τον οποίο θα είχε εισπράξει την αγάπη .
Με αυτές τις απαράδεκτες παραλήψεις τόσο της Πολιτείας όσο και της Εκκλησίας επωμίζονται τα βάρη της τάχα επίλυσης η Μονή και οι κάτοικοι του Μαψού που είναι εντελώς αναρμόδιοι.
Συμπέρασμα: Πρέπει να γνωρίζουν κυρίως οι κάτοικοι του Μαψού, ότι αν η πολιτεία με την εκκλησία, δεν επιλύσουν το ιδιοκτησιακό τους καθεστώς καθώς και όσα αφορούν την εκκλησιαστική περιουσία ματαιοπονούν, εκτός και αν ακολουθήσουνπράγμα που απευχόμαστε, την έκνομη μέθοδο της καταπάτησης. Όμως αν παρ ελπίδα ακολουθηθεί αυτή η μέθοδος τότε και ειδικά στην παρούσα φάση που άρχισε επιτέλους να εφαρμόζεται το κτηματολόγιο, θα ζητηθούν από τον κάθε Έλληνα πολίτη πολύ έγκυρα και δυνατά συμβόλαιο και μόνο τότε θα αναδειχθούν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες.
Και αυτό το θέμα πιστεύουμε ότι είναι το κυρίαρχο αυτή τη στιγμή, αν αναλογιστεί κανείς, ότι όλα τα εύφορα βουνά της πατρίδα μας από πευκοδάση και ελατοδάση κ.λπ. έχουν μετατραπεί σε σταφιδαμπέλους και ελαιοτεμάχια κ.α. ... Το ζητούμενο είναι αν θα υπάρχουν τίτλοι κυριότητος.
0 Response to "Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΨΟ"