Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΜΑΣ…
Ο Πευκιάς Ξυλοκάστρου, «το δάσος» που λέμε εμείς οι ιθαγενείς, είναι το σύμβολο της πόλης μας. «Ιερός και όσιος» τόπος, που οι παλιότεροι προστάτευσαν με θυσίες και αγώνες από βασιλιάδες, κατακτητές, επίδοξους επενδυτές και φυσικούς κινδύνους.
Μέσα στο δάσος μεγάλωσαν πολλές γενιές (ειδικά προ καφετεριών, τηλεοράσεων και υπολογιστών) και πέρα από την περιβαλλοντική αξία που έχει μέσα σε μια τσιμεντούπολη, αποτελεί ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά για την πόλη μας. Όλοι λέμε ότι το αγαπάμε, μα δυστυχώς όλοι το παρατήσαμε και έφτασε σήμερα να κινδυνεύει να ξεραθεί. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο φταίμε όλοι οι νεοξυλοκαστρίτες για αυτό και ερχόμαστε τώρα αντιμέτωποι με μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Και φταίμε όλοι και όχι μόνο οι υπηρεσίες και οι αρμόδιοι, γιατί δεν φωνάξαμε δυνατότερα, δεν χαλάσαμε τον κόσμο, δεν «βγήκανε μαχαίρια» για την καταστροφή που βλέπαμε να έρχεται.
Η βαμβακίαση των πεύκων, βρήκε ένα καταπονημένο, γέρικο και ψιλοπαρατημένο δάσος και απειλεί να το ξεράνει. Ο νόμιμος και επιδοτούμενος (!!!) εμβολιασμός των πεύκων με τη Marchalina Hellenica για αποδοτικότερη μελισσοκομία, δημιούργησε αυτό το οξύ πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα, που δυστυχώς εξαπλώνεται ραγδαία και στον Πευκιά μας.

Ήρθε ο καιρός να δούμε κατάματα το πρόβλημα και τις ευθύνες μας και να δείξουμε στους υπεύθυνους ότι πρέπει να ασχοληθούν περισσότερο και πιο σοβαρά με το δάσος. Ήρθε η ώρα της ευθύνης. Να αναλάβει ο κάθε Ξυλοκαστρίτης το μερίδιό που του αναλογεί. Ήρθε η ώρα να ξαναγαπήσουμε το δάσος.

Ζητάμε λοιπόν, από τη δημοτική αρχή και τη μειοψηφία του ΔΣ να συγκαλέσουμε από κοινού και άμεσα, μία λαϊκή συνέλευση για τον Πευκιά, όπου θα φέρουμε ειδικούς όλων των απόψεων, να ενημερώσουν τους Ξυλοκαστρίτες. Να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε τις δράσεις που χρειάζονται για να σωθεί το δάσος μας, γιατί με τις μέχρι τώρα ενέργειες, δεν έχουμε φέρει κανένα αποτέλεσμα.