Η εικόνα ενός τυπικού μικρού Καποδιστριακού Δήμου, που συνήθως δίνουν την εντύπωση ότι τα πάντα κινούνται με έναν «αυτόματο πιλότο». Η σκληρή καθημερινότητα, η καθαριότητα, το πράσινο, η ολοκλήρωση κάποιων έργων φαντάζουν τείχη αδιαπέραστα. Πολλά τα αίτια:
Ομως η δημοσιογραφική πένα έκανε πολύ δουλειά όλα αυτά τα χρόνια.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΘΕΜΗΣ ΣΟΥΛΑΝΤΙΚΑΣ

Γραφειοκρατία, αδιαφορία διαχειριστική ανεπάρκεια, έλλειψη ενός οργανωμένου σχεδίου τουλάχιστον για τα στοιχειώδη, που έχουν να κάνουν με την ικανότητα και την παρουσία των αιρετών αλλά και την συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας. Εξ ίσου σημαντικά και τα δύο! Οι αιρετοί επιφορτισμένοι και με τις (δικαιολογημένα ) επαγγελματικές ή υπηρεσιακές υποχρεώσεις του, είναι μερικώς «παρόντες» ενώ η συμμετοχή του πολίτη εξαρτάται από το «ενδιαφέρον» και τα προσωπικά του συμφέροντα, τα ποικίλης μορφής! Και ομολογώ ότι συχνά ευρίσκομαι στην δυσάρεστη θέση να κριτικάρω εκ του ασφαλούς τους πρώην, τους νύν και τους επίδοξους δημοτικούς άρχοντες αγαπητούς φίλους και συμπολίτες. Πάντα όμως μέσα στα όρια του σεβασμού της κάθε ανθρώπινης προσωπικότητας, που τ6ην θεωρώ «ανεπανάληπτη» και πάντα με προτάσεις που γεννιούνται «από κάτω» από τους «απλούς» πολίτες αυτής της κοινωνίας που όλα αυτά τα χρόνια μας πληροφορούν , μας δοκιμάζουν και ζητούν απαντήσεις και λύσεις και αυτό το υπηρετούμε πιστά, σύμφωνα με την συνείδηση και τον αυτοσεβασμό. Αν κάποιοι θεωρούν ότι αντιμετωπίζουμε κάποιους και κάποια «χαλαρά» και με χάδι, ίσως έχουν δίκιο.
Υβριστές και χυδαίοι όμως δεν υπήρξαμε ποτέ. Γιατί η τιμή και η υπόληψη και του «μυρμηγκιού» είναι αδιαπραγμάτευτη; Ακόμα και αν υπάρχουν ενδείξεις για σκοπιμότητες. Η δημοσιοποίηση και η κριτική θα πρέπει πάντα να αποβλέπουν σ’ ένα και μοναδικό στόχο. Την καλύτερη δυνατή λύση στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη, στην ποιότητα της ζωής και την αναβάθμιση του περιβάλλοντος με αισθητική και λειτουργικότητα. Αν συμβάλλουμε στην εύρεση διεξόδων αισθανόμαστε διπλά ευτυχισμένοι. Το σίγουρο είναι ότι υπάρχει ένας διαρκής αγώνας, απέναντι στα προβλήματα που ποτέ δεν τελειώνουν και καθημερινά διογκώνονται όπως η παραλιακή ζώνη, το λιμάνι και η χερσαία ζώνη του, το «όνειρο» του αρχαίου Θεάτρου ο κίνδυνος να μετατραπεί η Σικυώνα σ’ έναν απέραντο «σκουπιδοτενεκέ» διαχείρισης των απορριμμάτων της Ανατολικής Πελοποννήσου. Και δικαιωνόμαστε αργά ή γρήγορα σε όλα όσα θέματα καταπιαστήκαμε: παραλία, λιμάνι, οδοποιία, ύδρευση – αποχέτευση, περιβάλλον και Κορινθιακός, άρθρο 13, κυκλοφοριακό στάθμευση, οικόπεδα ΣΚΟΣ και τραπεζών κ.α.
Αποκαλύψαμε και προτείναμε! Και αυτό συνεχίζουμε να κάνουμε.