Συνάντησα τους βερικοκοπαραγωγούς του Μουλκίου και του Βασιλικού στον καθορισμένο χώρο παραλαβής και ζύγισης του προϊόντος τους. χιλιάδες τόννοι προς εξαγωγή ή προς κομποστοποίηση. Οι τιμές τραγικά εξευτελιστικές. Εβδομηντάρηδες και ογδοντάρηδες παραδοσιακοί βερικοκοπαραγωγοί αποκαμωμένοι από τα χρόνια τον μόχθο και τα αδιέξοδα, όπου να’ ναι θα υποστούν την «βιολογική» απόσυρση!

Οι νεότεροι, τα παιδιά τους απρόθυμα να συνεχίσουν με μία καλλιέργεια που τις δεκαετίες του ’70 και ’80, έδωσε την δυνατότητα σε δεκάδες οικογένειες της περιοχής όχι μόνον να ζουν «πλουσιοπάροχα» αλλά και να «ευδοκιμήσουν» στήνοντας σπιτικά και νοικοκυριά, σπουδάζοντας παιδιά και απολαμβάνοντας τα σύγχρονα αγαθά. Τώρα αγανάκτηση και απελπισία! Το προϊόν που κάποτε τροφοδοτούσε και έδινε ανάσες οικονομικές σ’ όλη την Σικυώνα, βρίσκεται στην φάση του προθανάτιου ρόγχου! 45 λεπτά για εξαγωγή , 23 λεπτά για κομπόστα.
Αν αφαιρεθεί το κόστος της παραγωγής μέχρι την παράδοση-πώληση (φυτοφάρμακα -λιπάσματα-ημερομίσθια συγκομιδής), το καθαρό «κέρδος» εισόδημα ανέρχεται (κατά μέσον όρο εξαγωγή-κομπόστα) στα 15 λεπτά!
Δηλ. ένας παραγωγός όπως τον ονομάζουν «πενηντάτοννος» θα βρεθεί με ένα ετήσιο εισόδημα των 7,5 χιλ. ευρώ μεθερμηνευόμενος σε 600-650 ευρώ μηνιαίως όσο μία από τις κατώτερες συντάξεις, που αντιστοιχεί κάτω από τα όρια της φτώχιας!
Και όμως στην δεκαετία του ’80 και αρχές της δεκαετίας του ’90 έφθανε τις 150-200 δρχ.
Ο ίδιος παραγωγός (πενηντάτοννος) είχε τότε ένα εισόδημα 7-9 εκατομμύρια δρχ.!!! δηλ. 25.000 περίπου σημερινά ευρώ.
Το βερίκοκο πέρασε από σαράντα κύματα! Γνώρισε δόξες, μετά ήρθε η «σάρκα» που ανάγκασε πολλούς σε επιλογές άλλων καλλιεργειών. Την υπερπαραγωγή ακολούθησε το θάψιμο που άφησε πολλούς ικανοποιημένους με τις αποζημιώσεις της τότε Ε.Ο.Κ.
Η ανατίμηση των «φαρμάκων» (μέχρι και 90% σήμερα) η «διάλυση» των συνεταιρισμών και η ως εκ τούτου υποβάθμιση των διεκδικητικών προνομίων του προϊόντος, η αδιαφορία των «αγροτοπατέρων» των Γεωργικών Ενώσεων, που στην ουσία ξεπούλησαν τους αγρότες και ξεπουλήθηκαν στους Εμπόρους οι οποίοι συν τω χρόνο γιγαντώθηκαν όσον αφορά την μεταχείριση και εκμετάλλευση των παραγωγών, η ανυπαρξία και η αδυναμία δημιουργίας ισχυρών ομάδων παραγωγών, σιγά-σιγά έφεραν αυτό το δυσάρεστο αποτέλεσμα.
Και η Πολιτεία; Αδιάφορη, γυρίζοντας την πλάτη στον αγρότη παραγωγό, αδύναμη να ελέγχει και άτολμη απέναντι στο καρτέλ των εμπόρων. Μπορούσε κάτι περισσότερο;
Ναι μπορούσε; Να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από την Ε.Ε. για ένα τόσο, ίσως το πιο ευπαθές προϊόν. Μία καλύτερη μεταχείριση στην τιμή και διακίνηση.
Μπορούσε με άλλα προνομιακά κριτήρια όπως π.χ. την άδεια στις λαϊκές αγορές, να δώσει την δυνατότητα στους παραγωγούς να εξασφαλίσουν μια αξιοπρεπή τιμή και τον καταναλωτή να αγοράζει κατά πολύ φθηνότερα.
Μπορούσε να ασκήσει έλεγχο στον φρενήρη ρυθμό ανατιμήσεων των φυτοφαρμάκων στην ασύδοτη αγορά, στους άπληστους εμπόρους, να οριοθετήσει και να ενισχύσει.
Τίποτα απ’ όλα αυτά. Υπόδουλη στα καρτέλ και τους νόμους της ασύδοτης ελεύθερης αγοράς.
Ο επερχόμενος θάνατος είναι πλέον μία φυσιολογική συνέπεια!
Θ. ΣΟΥΛΑΝΤΙΚΑΣ