Ακριβά θα πληρώνει το Δημόσιο την έγκριση για κατεδάφιση κτιρίων που βρίσκονται σε παραδοσιακούς οικισμούς ή θεωρούνται διατηρητέα, γιατί το κράτος θα είναι υποχρεωμένο να πληρώσει τις δαπάνες για την ανακατασκευή του κτιρίου.

Ετσι μπορεί να αποβεί επώδυνη για τα οικονομικά του Δημοσίου η συνηθισμένη πρακτική, κατά την οποία τα αρμόδια κρατικά όργανα αντιμετωπίζουν με αντιφατικό τρόπο και αντικρουόμενες αποφάσεις το κατά πόσον ένα κτίσμα μπορεί να θεωρηθεί ή όχι διατηρητέο και αν επιτρέπεται ή όχι η κατεδάφισή του.
Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι με βάση τη συνταγματική προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και τη νομοθεσία για τα διατηρητέα, η πολιτεία μπορεί να επιβάλει στον ιδιοκτήτη κτιρίου, που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο ή βρίσκεται σε παραδοσιακό οικισμό, την υποχρέωση να αποκαταστήσει διάφορα στοιχεία του κτιρίου ή και να το ανακατασκευάσει ολικά.
Οι δαπάνες αυτές βαρύνουν καταρχήν τον ιδιοκτήτη, ανεξάρτητα από την αιτία στην οποία οφείλεται η αλλοίωση του κτιρίου ή η κατάρρευση ή κατεδάφισή του.
Ωστόσο, το ΣτΕ δέχθηκε ότι εάν το κτίριο κατεδαφίστηκε με βάση σχετική άδεια που έδωσε η πολιτεία, τότε η δαπάνη ανακατασκευής του βαρύνει την ίδια τη Διοίκηση, ενώ είναι αδιάφορο το γεγονός ότι η συγκεκριμένη άδεια μπορεί να ακυρώθηκε αργότερα (μετά την εκτέλεσή της) με δικαστική απόφαση.
Στην περίπτωση αυτή, η κατεδάφιση -τονίζει το ΣτΕ- δεν οφείλεται σε αυθαίρετη ενέργεια ούτε σε παραβίαση των υποχρεώσεων του ιδιοκτήτη. Ετσι παρ όλο που η άδεια κατεδάφισης ακυρώθηκε διά της δικαστικής οδού, δεν μπορεί να επιβαρυνθεί ο ιδιοκτήτης με τις δαπάνες ανακατασκευής, αλλά το Δημόσιο που συμφώνησε στην κατεδάφιση. Αυτή είναι η πιο σωστή λύση, εν όψει και της αρχής της εμπιστοσύνης του πολίτη προς το κράτος.