Δυστυχώς, με λύπη διαπιστώνω ότι η διαφορά των δύο παραπάνω εικόνων δεν είναι διακριτή πλέον στην ελληνική κοινωνία.

Απεικονίζουν δύο διαφορετικούς κόσμους που η κοινωνία τους παρακολούθησε σε ζωντανή σύνδεση, αμέτοχη, παγωμένη, αδιάφορη, εξοργιστικά ουδέτερη.

Για τους περισσότερους σήμερα, ειδικά τους μικρούς, πρόκειται για "ανάβαση επί στύλου", κάτι σαν άθλημα στο νέο πένταθλο της μόδας που περιλαμβάνει κάψιμο σημαίας, μολότοφ, εκσφενδόνιση πετρών, πορεία μετά πυρπολήσεως και ελεύθερη πάλη με τους μπασκίνες.
Το νέο μας Ολυμπιακό ιδεώδες στον καινούργιο μας στίβο δικαιώνει κατά κάποιο τρόπο το όραμα του Κουμπερτέν. Τσο και λο πριν από μερικούς μήνες αποτύπωναν αθλήτριες, οργανωμένου από την πολιτεία πρωταθλήματος, στις φανέλες τους και κανείς δεν ενοχλήθηκε. Και άλλα πολλά μπορούμε να πούμε ...

Οι αντιδράσεις των δύο "φυλάκων" των συμβόλων ήταν επίσης διαφορετικές. Ο ένας πυροβόλησε και σκότωσε λίγο πριν η σημαία κινδυνεύσει. Ο άλλος από μακριά παρακολούθησε την αποκαθήλωση και την ανάρτηση μιας άλλης σημαίας στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, στο κέντρο της Αθήνας. Και μετά βγήκαν τα συνεργεία του Δήμου να καθαρίσουν τα απομεινάρια μιας προαναγγελθείσας παράστασης.

Κάθε τέτοια παράσταση είναι ένα χτύπημα σε όσα διεκδικεί η ίδια η κοινωνία και σε όσα θα ήθελε να έχει ως παροχή, ως όφελος από τη λειτουργία ενός οργανωμένου κράτους.

Ο στόχος στις δύο εικόνες ήταν διαφορετικός, αλλά μοιάζουν τόσο πολύ. Μοιάζουν τόσο πολύ στα μάτια κάποιων πια, που έχουν μπερδέψει το κίνητρο και το συμβολισμό.

Στην πρώτη ο ήρωας πεθαίνει για την πατρίδα που τη βλέπει από απέναντι σκεπασμένη με μια "ξένη" σημαία. Στη δεύτερη οι ήρωες κατεβάζουν τη σημαία που τους προστατεύει για να μην έχουν την ίδια κατάληξη με τον άλλο ... Τη σημαία που υπό τη σκέπη και την ανοχή της, δέχεται στωικά να κατακαίγεται προκειμένου να προφυλάξει τα παιδιά της, που εκείνα δεν καταλαβαίνουν, αλλά εκείνη κατανοεί βαθιά, έστω και καιόμενη.

Και δεν είναι όλα τα παιδιά μπατίρια και επαναστάτες που παλεύουν ενάντια σε ένα σύστημα που τα έχει στην απέξω, αδικημένα και περιθωριοποιημένα. Συνήθως αυτά, έχουν μάθει να παλεύουν λίγο περισσότερο, καλύτερα, να προσπαθούν ακόμα πιο πολύ για να αποδείξουν στο "σύστημα" ότι κάπου κάνει λάθος.

Τα περισσότερα παιδιά από αυτά έχουν κάτι άλλο στην ψυχή τους, ή μπορεί και να μην έχουν τίποτα και να προσπαθούν απλώς να γεμίσουν το κενό τους.

Είναι κάτι παιδιά σαν τα παιδιά του αντιπροέδρου της Βουλής, βουλευτή του ΠαΣοΚ κ.Νιώτη που πιάστηκαν εχθές με τα παιχνίδια τους. 200 κενά μπουκάλια, 2 σφυριά, 3 βαριοπούλες, 2 καλέμια, 2 μπιτόνια εύφλεκτο υγρό, 7 κοντάρια, 3 κράνη, 13 αντιασφυξιογόνες μάσκες, χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Αυτά ήταν τα δικά τους παιχνίδια που προέταξαν απέναντι σε έναν μπαμπά που είναι αμφίβολο αν τα βλέπει έστω και για μερικά λεπτά κάθε Κυριακή.