ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΛΑΔΟΥΧΟΣ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ

Ανολοκλήρωτο βέβαια, τόσο ως λειτουργικός χώρος, όσο και στο γεωγραφικό του εύρος.
Ανολοκλήρωτο πρώτα στα μυαλά όσων, το σκέφθηκαν, σχεδίασαν, ασχολήθηκαν μ’ αυτό.
Η ανάγκη παρέμβασης στη παραλία της πόλης δεν είναι αναχωροθέτηση τραπεζοκαθισμάτων.
Είναι ισχυρό στοιχείο ενοποίησης σημαντικών χώρων της πόλης: από τον Πευκιά, στον Σύθα μέχρι την Παναγία Φανερωμένη.
Συνομιλητής του δήμου είναι η ιστορία, ο φυσικός, ο τεχνικός πλούτος που έχει διαμορφώσει ο άνθρωπος και που χρειάζεται φροντίδα και επένδυση.
Στο όλο ζήτημα, ο δήμος, οι παρατάξεις ανέδειξαν σε μοναδικό τους συνομιλητή τους καταστηματάρχες.
Ο χώρος, όμως, της παραλίας είναι κοινωνικός χώρος, του δήμου, των πολιτών. Άρα πρέπει να βρίσκεται υπό κοινωνικό έλεγχο και σχεδιασμό.
Η απόδοση του χώρου αυτού στους πολίτες επιφέρει νέες ισορροπίες.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ

Σήμερα μια κρίση δημιουργείται με αφορμή τα στέγαστρα των χώρων εξυπηρέτησης πελατών εμπρός στα καταστήματα.
Όλοι στο δημοτικό συμβούλιο συμφώνησαν σε κάποια στέγαστρα.
Σε αναντιστοιχία με την ποιότητα περιβάλλοντος που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Είναι οι ανολοκλήρωτες αντιλήψεις της δημοτικής αρχής για την αισθητική ποιότητα και επίπεδο των κατασκευών. Χρειάσθηκε να «κάνει πίσω» μετά από τις κριτικές πολιτών γι’ αυτό που έβλεπαν.
Όταν θέλεις να λύσεις τα ζητήματα και «γρήγορα» και «πρόχειρα» και «οικονομικά» είναι αναπόφευκτη η ήττα, η αποτυχία.
Γι’ αυτό και βρέθηκαν αντιμέτωποι με διαδικαστικά και θεσμικά ζητήματα.
Περάσαμε ένα σχεδόν χρόνο με κουτοπονηριές των αντιπολιτεύσεων της συμφοράς, που υπέθαλπαν, χάιδευαν το εγωιστικό υπογάστριο του επιχειρηματικού κόσμου της παραλίας. Τι δεν ακούσαμε!
Από το δικαίωμα του πελάτη να πίνει καφέ κοντά στη θάλασσα (ενώ τώρα στα 8μ. είναι μακριά!), ότι μειώνεται η κίνηση στα καταστήματα λιανικής(!), ότι θα δημιουργηθεί κυκλοφοριακό αδιέξοδο, γιατί κόβονται θέσεις στάθμευσης.
Αυτό όμως είναι πολιτική θρασύτητα όταν στον παραλιακό δρόμο δεν υπήρχε καμία θέση στάθμευσης! «Φτιάχνουν πεζοδρόμια 2,5μ., οπότε, αν διασταυρωθούν δυο καρότσια με μωρά, πρέπει η μια μαμά να πάρει αγκαλιά το μωρό της και να περιμένει να περάσει η άλλη.» έλεγε κάποιος άλλος.
Όλοι έβαλαν πλάτη στην μουρμούρα και στην «υπεράσπιση των κεκτημένων».

ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΕΣ

Είναι βέβαια και οι ανολοκλήρωτες αντιλήψεις των καταστηματαρχών για το ειδικό κοινωνικό τους βάρος και τη θέση τους, τις υποχρεώσεις τους προς την κοινωνία του Ξυλοκάστρου.
Σε πολλά έχουν δίκιο.
Για το χειρισμό του θέματος από τον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο. Απειλούν λόγω « οικονομικής τους ζημίας» από τις ενέργειες του δήμου «με ένδικα μέσα».
Από την πρώτη τους ανακοίνωση, πριν το Πάσχα, ως νεοσυσταθείς σύλλογος, απειλούσε: «διεκδικούμε σαν πολίτες τα δικαιώματά μας, όπως αυτά προσδιορίζονται από τα αστικά δικαστήρια για την οικονομική βλάβη, που έχουμε υποστεί, αναρτούμε μαύρες σημαίες έξω από τους επαγγελματικούς μας χώρους…».
Έγινε και συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο, όπου μίλησαν εκ μέρους των ενδιαφερομένων καταστημάτων ο αντιπρόεδρος του συλλόγου κ. Γιάνναρος, σύμβουλος του κ. Κουρτζή αλλά και ο πρόεδρος κ. Κραββαρίτης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον κ. Σκούρα (όπως δηλώνει). Μπράβο σ’ αυτή την επαγγελματική ομάδα που συζητά ο δήμος γι’ αυτούς ενώ η μεγάλη κοινωνική και παραγωγική πλειοψηφία των αγροτών δεν είδε ποτέ να συζητείται κάποιο θέμα της…

ΠΟΙΟΤΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ

Η κρίση στις σχέσεις καταστηματαρχών – δήμου είναι κρίση ενός μοντέλου ζωής που έχει κυριαρχήσει : αυτού που αγνοεί ότι το μεγάλο κεφάλαιο είναι αυτό των σχέσεων, της συνεργασίας.
Σ’ αυτό πρέπει να λέμε ναι, γιατί είναι κοινωνικό.
Ο ολοκληρωτισμός ενός οικοδομικού μικροκαπιταλισμού που αναπαράγεται από τη ζήτηση του λαϊκού εξοχικού ή διαμερίσματος, της άνευ χρώματος, ομοιογενούς παραλιακής, της ασχήμιας δεν αποδίδει.
Ή θ’ αποδώσει για λίγους και για λίγο χρόνο.
Οι υψηλές σταθερές στην ποιότητα του περιβάλλοντος, την παροχή υπηρεσιών εστίασης, γαστρονομίας, συνθηκών εργασίας θα προέλθουν από μια υψηλού επιπέδου επιχειρηματική παιδεία.
Δεν δείχνουν παιδεία οι συντεχνιασμοί, η παροχή τυποποιημένης γαστρονομικής προσφοράς.
Πόσοι από τους παραλιακούς καταστηματάρχες έχουν εκπαιδευτεί σ’ αυτό που κάνουν;
Πόσοι αγοράζουν, χρησιμοποιούν πρώτες ύλες από την τοπική αγορά; Πόσοι σέβονται τα εργασιακά δικαιώματα ασφάλισης των εργαζομένων τους;
Σ’ όλα αυτά τα ζητήματα πρέπει ν’ ανεβάσουν τους ποιοτικούς δείκτες.
Η πιο σοβαρή τουριστική υποδομή της εικοσαετίας, η ανάπλαση της παραλίας, έστω και ανολοκλήρωτη, έχει πολλαπλές θετικές επιπτώσεις στην οικονομία. Και η ανάπτυξη καθορίζεται από την αισθητική ποιότητα.
Υποχρέωση των πολιτών είναι η διεκδίκηση ανοιχτών και ωραίων δημόσιων χώρων, άρνηση προκατασκευασμένων ονείρων, επιθυμιών, συμπεριφορών που θέλουν ένα καταναλωτή αισθητικών προϊόντων της σειράς, κακομοιριάς, ίδιας καθημερινότητας.
Οι πολίτες, αλλάζοντας, ομορφαίνοντας το χώρο, ομορφαίνουν τη ζωή τους. Μ’ αυτό τον τρόπο πρέπει να σκεφθούν και οι καταστηματάρχες.
Πρέπει ως πολίτες και αυτοί να διεκδικούν την αισθητική ποιότητα.
Να αντιληφθούν ότι όσο πιο ωραίο είναι το κατάστημά τους τόσο αποδοτικότερο θα είναι οικονομικά.
Η σχέση ποιότητας και οικονομίας είναι αναλογική.