Η οικονομική αδυναμία του οφειλέτη να πληρώσει πρέπει να διαπιστωθεί δικαστικά
Μια σχετική «ανάσα» στο επαχθές μέτρο της προσωποκράτησης για χρέη μεταξύ ιδιωτών (εμπορικά χρέη) περιορίζοντας αρκετά την εφαρμογή του, δίνει αρεοπαγιτική απόφαση.
Σύμφωνα με τον Αρειο Πάγο, δεν μπορεί να υπάρξει προσωποκράτηση για ιδιωτικά χρέη, όταν διαπιστώνεται η οικονομική αδυναμία του οφειλέτη να πληρώσει, χωρίς να ενδιαφέρει εάν η αδυναμία του αυτή οφείλεται σε υπαίτια ή ανυπαίτια συμπεριφορά του.
Δηλαδή, δεν μπορεί να καταλήξει κάποιος στη φυλακή εφόσον διαπιστωθεί δικαστικά ότι πράγματι δεν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία για να επιστρέψει τα χρήματα που χρωστά και δεν είναι δυνατό να προσωποκρατηθεί επειδή ένα μέρος των χρημάτων που είχε, το διέθεσε για να καλύψει άλλες οφειλές του.
Σύμφωνα με τον ΑΠ, το δικαστήριο που διατάζει την προσωποκράτηση, πρέπει να στέκεται μόνο στο στοιχείο της οικονομικής αδυναμίας του οφειλέτη και όταν τη διαπιστώνει, να αρνείται την προσωποκράτηση, χωρίς να ελέγχει εάν η αδυναμία οφείλεται σε υπαίτια ή ανυπαίτια συμπεριφορά του.
Ωστόσο, το δικαστήριο θα μπορούσε να διατάξει προσωποκράτηση, εάν διαπιστώσει ότι προκάλεσε με δόλιο τρόπο την οικονομική του αδυναμία (π.χ. περνώντας περιουσιακά του στοιχεία σε άλλο τρίτο πρόσωπο ή αποκρύπτοντάς τα).
Ο σημαντικός αυτός περιορισμός στην προσωποκράτηση, θα μπορούσε προφανώς να εφαρμοστεί και στην επιβολή του μέτρου για χρέη στο Δημόσιο, αφού η Ολομέλεια ΑΠ -σύμφωνα με πληροφορίες- την έκρινε σύμφωνη με το Σύνταγμα, όταν τα χρήματα οφείλονται στο κράτος.
Γι' αυτό πάντως το σκέλος της προσωποκράτησης (των χρεών προς το Δημόσιο) θα αποφανθεί οριστικά μέσα στο 2009 το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ), όπου θα καταλήξει η υπόθεση, αφού η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει ήδη κρίνει αντισυνταγματική την προσωποκράτηση, όταν κάποιος χρωστά στο κράτος.
Η μέχρι τώρα νομολογία του ΑΠ δέχεται, πάντως, ότι το Διεθνές Σύμφωνο του ΟΗΕ για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που ορίζει ότι «κανείς δεν φυλακίζεται αποκλειστικά λόγω της αδυναμίας του να εκπληρώσει συμβατική υποχρέωση», δεν έχει καταργήσει την προσωποκράτηση.
Αυτή εξακολουθεί να ισχύει στα χρέη μεταξύ ιδιωτών (από εμπορικές απαιτήσεις κ.λπ.), εκτός εάν ο οφειλέτης με ένστασή του επικαλεστεί προς απαλλαγή του την οικονομική αδυναμία του να πληρώσει. Την οικονομική όμως αυτή αδυναμία θα πρέπει να αποδείξει ο ίδιος ο οφειλέτης και όχι ο δανειστής του.
Το ανώτατο δικαστήριο ανέτρεψε εφετειακή απόφαση που είχε διατάξει προσωποκράτηση πράκτορα ταξιδίων, γιατί δεν κατέβαλε τα ποσά που χρωστούσε σε άλλη εταιρεία, από συναλλαγματικές αξίας περίπου 30.000 ευρώ.
Μια σχετική «ανάσα» στο επαχθές μέτρο της προσωποκράτησης για χρέη μεταξύ ιδιωτών (εμπορικά χρέη) περιορίζοντας αρκετά την εφαρμογή του, δίνει αρεοπαγιτική απόφαση.
Σύμφωνα με τον Αρειο Πάγο, δεν μπορεί να υπάρξει προσωποκράτηση για ιδιωτικά χρέη, όταν διαπιστώνεται η οικονομική αδυναμία του οφειλέτη να πληρώσει, χωρίς να ενδιαφέρει εάν η αδυναμία του αυτή οφείλεται σε υπαίτια ή ανυπαίτια συμπεριφορά του.
Δηλαδή, δεν μπορεί να καταλήξει κάποιος στη φυλακή εφόσον διαπιστωθεί δικαστικά ότι πράγματι δεν διαθέτει περιουσιακά στοιχεία για να επιστρέψει τα χρήματα που χρωστά και δεν είναι δυνατό να προσωποκρατηθεί επειδή ένα μέρος των χρημάτων που είχε, το διέθεσε για να καλύψει άλλες οφειλές του.
Σύμφωνα με τον ΑΠ, το δικαστήριο που διατάζει την προσωποκράτηση, πρέπει να στέκεται μόνο στο στοιχείο της οικονομικής αδυναμίας του οφειλέτη και όταν τη διαπιστώνει, να αρνείται την προσωποκράτηση, χωρίς να ελέγχει εάν η αδυναμία οφείλεται σε υπαίτια ή ανυπαίτια συμπεριφορά του.
Ωστόσο, το δικαστήριο θα μπορούσε να διατάξει προσωποκράτηση, εάν διαπιστώσει ότι προκάλεσε με δόλιο τρόπο την οικονομική του αδυναμία (π.χ. περνώντας περιουσιακά του στοιχεία σε άλλο τρίτο πρόσωπο ή αποκρύπτοντάς τα).
Ο σημαντικός αυτός περιορισμός στην προσωποκράτηση, θα μπορούσε προφανώς να εφαρμοστεί και στην επιβολή του μέτρου για χρέη στο Δημόσιο, αφού η Ολομέλεια ΑΠ -σύμφωνα με πληροφορίες- την έκρινε σύμφωνη με το Σύνταγμα, όταν τα χρήματα οφείλονται στο κράτος.
Γι' αυτό πάντως το σκέλος της προσωποκράτησης (των χρεών προς το Δημόσιο) θα αποφανθεί οριστικά μέσα στο 2009 το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ), όπου θα καταλήξει η υπόθεση, αφού η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει ήδη κρίνει αντισυνταγματική την προσωποκράτηση, όταν κάποιος χρωστά στο κράτος.
Η μέχρι τώρα νομολογία του ΑΠ δέχεται, πάντως, ότι το Διεθνές Σύμφωνο του ΟΗΕ για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που ορίζει ότι «κανείς δεν φυλακίζεται αποκλειστικά λόγω της αδυναμίας του να εκπληρώσει συμβατική υποχρέωση», δεν έχει καταργήσει την προσωποκράτηση.
Αυτή εξακολουθεί να ισχύει στα χρέη μεταξύ ιδιωτών (από εμπορικές απαιτήσεις κ.λπ.), εκτός εάν ο οφειλέτης με ένστασή του επικαλεστεί προς απαλλαγή του την οικονομική αδυναμία του να πληρώσει. Την οικονομική όμως αυτή αδυναμία θα πρέπει να αποδείξει ο ίδιος ο οφειλέτης και όχι ο δανειστής του.
Το ανώτατο δικαστήριο ανέτρεψε εφετειακή απόφαση που είχε διατάξει προσωποκράτηση πράκτορα ταξιδίων, γιατί δεν κατέβαλε τα ποσά που χρωστούσε σε άλλη εταιρεία, από συναλλαγματικές αξίας περίπου 30.000 ευρώ.
0 Response to "«Μπλόκο» στην προσωποκράτηση"