Περίμενες τέτοια εμπλοκή από μοναχούς του Αγίου Όρους;
Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Πάντα περιμένουμε από το ράσο να παραμένει καθαρό, μακριά από σκάνδαλα και κομπίνες. Οι ιερείς και μοναχοί είναι στη συνείδηση μας υπεράνθρωποι, χωρίς αδυναμίες, χωρίς αμαρτίες, να στέκουν αδιάφοροι μπροστά σε χρήματα και πολυτέλειες!
Ξέρω ότι τελικά το ράσο αδικεί τον άνθρωπο, αλλά αυτή είναι μια αντίληψη που ο κόσμος έχει είτε επειδή έτσι θα ήθελε να είναι, ή επειδή έχουμε μπερδέψει την ιεροσύνη με την ανθρώπινη φύση ή επειδή από αυτή την παρανόηση η επίσημη Εκκλησία δεν προσπάθησε ποτέ να μας γλιτώσει. Αν δηλαδή ιερείς και λαϊκοί είχαμε συνειδητοποιήσει πως όταν ένας άνθρωπος γίνεται ιερέας δεν αγιάζει κιόλας, κι αν η Εκκλησία είχε πάρει πιο δραστικά μέτρα προκειμένου να το καταλάβουμε, θα διακρίναμε τον άγιο ή τον εγκληματία πίσω από το ράσο πιο ψύχραιμα.
Δυστυχώς μην έχοντας συνειδητοποιήσει ότι ποτέ «το ράσο δεν κάνει τον παπά, μα ο παπάς το ράσο», μπροστά στην άσχημη πλευρά των μοναχών – δε θα το κρύψω- νοιώθω εξαπατημένη.
Γι' αυτό όμως δεν φταίνε οι συγκεκριμένοι μοναχοί(και ίσως είναι το μόνο για το οποίο δεν φταίνε), αφού κι εκείνοι, όπως όλοι μας εξαπατήθηκαν από το αντίκτυπο που έχει το ράσο στις ζωές μας και πίστεψαν ότι η πλεονεξία καθαγιάζεται με το ράσο, όσο εγώ περίμενα ότι το ράσο είναι ικανό να ξορκίσει την πλεονεξία.
Μα να κάνουν οι μοναχοί τέτοια πράγματα; Που έχει φτάσει πια ο κόσμος;
Εκεί που ήταν πάντα. Μην αυταπατάσαι. Τίποτα στον άνθρωπο δεν προέρχεται από παρθενογένεση, άρα ούτε η κακή πλευρά του. Ο Χριστιανισμός ως προς την κεφαλή υπήρξε και παραμένει Άγιος. Ως προς το σώμα είναι θνητός και βρώμικος με ελάχιστες εξαιρέσεις λαμπρότητας. Στην ιστορική του πορεία υπήρξε αναμφίβολα μέσα στους αιώνες σανίδα σωτηρίας για πολλούς, αλλά και όχημα πλουτισμού για άλλους. Μην κάνεις την έκπληκτη.
Στο κάτω-κάτω το θαύμα του χριστιανισμού ξεκίνησε όταν ο Υιός του Θεού σταυρώθηκε ύστερα από αίτημα αρχιερέων! Και πριν προλάβεις να αντικρούσεις τονίζοντας ότι εκείνοι ήταν Ιουδαίοι, πρέπει να έχεις κατά νου ότι το αμάρτημα δεν είναι θέμα εθνικότητας ή θρησκεύματος αλλά απλής φύσης.
Όταν δηλαδή με καλέσει ο Κύριος δε θα κερδίσω τον παράδεισο άμα τη επιδείξη του διαβατηρίου μου, ή της ταυτότητας με το Χ.Ο. ή του ράσου μου. Μπροστά στα πάθη μας στέκουμε όλοι γυμνοί χωρίς τίτλους με μοναδική ταυτότητα αυτή του ανθρώπου. Όποιος επιμένει να έχει μαζί του τον τίτλο του, ας θυμάται ότι οι καθαγιασμένοι τίτλοι είναι βαρίδια για τον κρινόμενο.
Πάντως το περιβόλι της Παναγιάς θα έπρεπε να
μείνει έξω απ' όλα αυτά.
Θα έπρεπε. Όπως θα έπρεπε ο διάβολος να μη σουλατσάρει στον κήπο της Εδέμ και η γέννηση του Θεανθρώπου να μην συνοδευόταν από σφαγμένα βρέφη... Αχ, τι τα θες; Αν ο Θεός χρειαζόταν κοινωνίες αναμάρτητων για να δείξει τη Χάρη Του, ούτε που θα γύριζε να κοιτάξει τον πλανήτη μας. Ας μη γελιόμαστε. Δεν αγάπησε τον άνθρωπο επειδή ήταν το καλύτερο από τα δημιουργήματά Του, αλλά ακριβώς επειδή ήταν το πιο αδύναμο, το πιο προβληματικό. Ως πατέρας έτρεξε και θυσιάστηκε για να σώσει απ' όλα τα πλάσματά Του το παραστρατισμένο, ταπεινώθηκε ακριβώς επειδή τούτο το πλάσμα παρέμενε επικίνδυνα εγωκεντρικό. Αν θέλεις να μάθεις πού βρίσκεται η Χάρη, θυμήσου σε ποιο σημείο βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός. Έχω λοιπόν την υποψία ότι με όλα τούτα που συμβαίνουν στο περιβόλι της, η Παναγιά δε θα φεύγει από κει! Εσύ θα έφευγες από το σπίτι σου αν ένας υπηρέτης σου του είχε βάλει φωτιά;
Ένας λόγος παραπάνω! Αν πίστευαν οι μοναχοί ότι υπηρετούν την Παναγιά δε θα έπρεπε να είναι τουλάχιστο πιο ταπεινοί;
Ήταν συμπεριφορά αυτή στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής;
Όχι, δεν ήταν. Αν μάλιστα το όραμα του κάθε χριστιανού, ιερωμένου ή λαϊκού, είναι να μιμηθεί τον Κύριο, μπροστά στην εξεταστική επιτροπή δεν νομίζω ότι είχαμε μίμηση. Ο Ιησούς λ.χ. δεν απολογήθηκε με υπόμνημα, αλλά στάθηκε ο ίδιος μπροστά στους κατήγορούς Του, χωρίς αλαζονεία. Και όντας πάντα ευγενικός δεν έφερε σε δύσκολη θέση κανέναν από τους δεσμώτες Του κι ας γνώριζε, ως καρδιογνώστης, τους πειρασμούς που τους βασάνιζαν ! Από 'κει και πέρα το να μιμηθώ τέτοια συμπεριφορά και να σεβαστώ τους θεσμούς ακόμα κι όταν πιστεύω πως αδικούμαι, είναι το αποτέλεσμα μιας προσωπικής μου πάλης όχι με τους θεσμούς αλλά με τον εαυτό μου. Αν αυτή η μάχη δεν έχει γίνει, κανένα savoir vivre δε θα αποτρέψει τον εγωισμό μου από την προσπάθειά του να επιβληθεί κι αυτό δεν αφορά έναν άνθρωπο, αλλά – αλίμονο- όλους μας.
Ακριβώς, όλους μας: ο σεβασμός στους θεσμούς αποτελεί υποχρέωση όλων μας. Γιατί οι ιερείς πιστεύουν ότι βρίσκονται πάνω από τους νόμους, ή ότι είναι οι μοναδικοί εκφραστές της Εκκλησίας;
Για τον ίδιο λόγο που οι πολιτικοί θεωρούν ότι βρίσκονται πάνω από τους νόμους και ότι είναι οι μοναδικοί εκφραστές της Δημοκρατίας. Όπως και στη Δημοκρατία έτσι και στην Εκκλησία η συνήθεια σκοτώνει τον έρωτα κι η καθημερινότητα μετατρέπει το ιδανικό σε ρουτίνα. Κάνει νομίζω λάθος η λαϊκή παροιμία όταν λέει ότι «το πολύ το Κύριε ελέησον, το βαριέται ο Θεός». Μάλλον όταν το ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ λέγεται από ρουτίνα, τότε το βαριέται ο άνθρωπος που το λέει. Αναρωτιέσαι γιατί κάποιοι ιερείς (και κάποιοι πολιτικοί θα προσθέσω ) πιστεύουν ότι είναι οι μοναδικοί εκφραστές του Ιδανικού που υπηρετούν; Τότε δε θα έχεις ακούσει για το γαϊδούρι του Κορωπιώτη, γι' αυτό επίτρεψε μου:
Στο Κορωπί, λέει η ιστορία, ένας επίτροπος είχε την αρμοδιότητα να μεταφέρει κάθε πρωί τις ιερές εικόνες από τη Μητρόπολη στα ξωκλήσια, για να προσκυνούν οι περαστικοί και με τη δύση του ηλίου να τις ξαναφέρνει στον κεντρικό ναό, για ασφάλεια. Δύο φορές κάθε μέρα λοιπόν, ο επίτροπος φόρτωνε το γαϊδουράκι του με εικόνες για το διακόνημά του. Η πορεία από και προς τον κεντρικό ναό περνούσε μπροστά από την αγορά και από τα καφενεία, κι απ΄ όπου περνούσε το γαϊδουράκι με τις εικόνες, οι άνθρωποι διέκοπταν τις συναλλαγές ή σηκώνονταν απ' τις καρέκλες τους για να κάνουν μια μετάνοια και το σταυρό τους.
Το γαϊδουράκι που βίωνε τόση έκφραση πίστης, δεν καταλάβαινε ότι οι μετάνοιες γίνονταν για ό τι εικόνιζε το φορτίο του και με τον καιρό άρχισε να πιστεύει ότι οι κάτοικοι υποκλίνονταν για το ίδιο! Σιγά –σιγά έγινε δύστροπο, δεν έκανε καμιά άλλη δουλειά αν ο επίτροπος δεν υποκλινόταν μπροστά του και δε δεχόταν να μπει στον παλιό και ταπεινό στάβλο. Όσο περνούσε ο καιρός και με την πορεία προς και από τα ξωκλήσια μέρος της καθημερινότητάς του, το γαϊδουράκι όλο και πιο απαιτητικό: ήθελε ιδιαίτερη τροφή, καινούργιες ταΐστρες, ολοκαίνουργιο σαμάρι κι αν κάποιος χωρικός, χαμένος στις σκοτούρες του δεν έκανε υπόκλιση μπροστά του, γκάριζε, τσίναγε κι αντιδρούσε άσχημα! Με τα πολλά ο επίτροπος, ύστερα από παράπονα και με το φόβο μήπως το ατίθασο γαϊδουράκι πετάξει τα κειμήλια κάτω, αναγκάστηκε να αλλάξει μέσο μεταφοράς, γιατί φυσικά ένα τόσο ξιπασμένο πλάσμα δεν ήταν ικανό να μεταφέρει τόση χάρη. Τώρα, αν το γαϊδουράκι κατάλαβε ότι το σεβασμό που απολάμβανε δεν τον απολάμβανε ως φυσικό πρόσωπο, αλλά μόνο επειδή έφερε σύμβολα θείας ευλογίας, αυτό η ιστορία δεν το λέει. Αυτό που λέει η ιστορία, έστω και χωρίς λέξεις, είναι ότι η χάρη για να έρθει απαιτεί την ταπείνωση και για να διατηρηθεί απαιτεί μόνο περισσότερη ταπείνωση…
Μάρω Σιδέρη
Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Πάντα περιμένουμε από το ράσο να παραμένει καθαρό, μακριά από σκάνδαλα και κομπίνες. Οι ιερείς και μοναχοί είναι στη συνείδηση μας υπεράνθρωποι, χωρίς αδυναμίες, χωρίς αμαρτίες, να στέκουν αδιάφοροι μπροστά σε χρήματα και πολυτέλειες!
Ξέρω ότι τελικά το ράσο αδικεί τον άνθρωπο, αλλά αυτή είναι μια αντίληψη που ο κόσμος έχει είτε επειδή έτσι θα ήθελε να είναι, ή επειδή έχουμε μπερδέψει την ιεροσύνη με την ανθρώπινη φύση ή επειδή από αυτή την παρανόηση η επίσημη Εκκλησία δεν προσπάθησε ποτέ να μας γλιτώσει. Αν δηλαδή ιερείς και λαϊκοί είχαμε συνειδητοποιήσει πως όταν ένας άνθρωπος γίνεται ιερέας δεν αγιάζει κιόλας, κι αν η Εκκλησία είχε πάρει πιο δραστικά μέτρα προκειμένου να το καταλάβουμε, θα διακρίναμε τον άγιο ή τον εγκληματία πίσω από το ράσο πιο ψύχραιμα.
Δυστυχώς μην έχοντας συνειδητοποιήσει ότι ποτέ «το ράσο δεν κάνει τον παπά, μα ο παπάς το ράσο», μπροστά στην άσχημη πλευρά των μοναχών – δε θα το κρύψω- νοιώθω εξαπατημένη.
Γι' αυτό όμως δεν φταίνε οι συγκεκριμένοι μοναχοί(και ίσως είναι το μόνο για το οποίο δεν φταίνε), αφού κι εκείνοι, όπως όλοι μας εξαπατήθηκαν από το αντίκτυπο που έχει το ράσο στις ζωές μας και πίστεψαν ότι η πλεονεξία καθαγιάζεται με το ράσο, όσο εγώ περίμενα ότι το ράσο είναι ικανό να ξορκίσει την πλεονεξία.
Μα να κάνουν οι μοναχοί τέτοια πράγματα; Που έχει φτάσει πια ο κόσμος;
Εκεί που ήταν πάντα. Μην αυταπατάσαι. Τίποτα στον άνθρωπο δεν προέρχεται από παρθενογένεση, άρα ούτε η κακή πλευρά του. Ο Χριστιανισμός ως προς την κεφαλή υπήρξε και παραμένει Άγιος. Ως προς το σώμα είναι θνητός και βρώμικος με ελάχιστες εξαιρέσεις λαμπρότητας. Στην ιστορική του πορεία υπήρξε αναμφίβολα μέσα στους αιώνες σανίδα σωτηρίας για πολλούς, αλλά και όχημα πλουτισμού για άλλους. Μην κάνεις την έκπληκτη.
Στο κάτω-κάτω το θαύμα του χριστιανισμού ξεκίνησε όταν ο Υιός του Θεού σταυρώθηκε ύστερα από αίτημα αρχιερέων! Και πριν προλάβεις να αντικρούσεις τονίζοντας ότι εκείνοι ήταν Ιουδαίοι, πρέπει να έχεις κατά νου ότι το αμάρτημα δεν είναι θέμα εθνικότητας ή θρησκεύματος αλλά απλής φύσης.
Όταν δηλαδή με καλέσει ο Κύριος δε θα κερδίσω τον παράδεισο άμα τη επιδείξη του διαβατηρίου μου, ή της ταυτότητας με το Χ.Ο. ή του ράσου μου. Μπροστά στα πάθη μας στέκουμε όλοι γυμνοί χωρίς τίτλους με μοναδική ταυτότητα αυτή του ανθρώπου. Όποιος επιμένει να έχει μαζί του τον τίτλο του, ας θυμάται ότι οι καθαγιασμένοι τίτλοι είναι βαρίδια για τον κρινόμενο.
Πάντως το περιβόλι της Παναγιάς θα έπρεπε να
μείνει έξω απ' όλα αυτά.
Θα έπρεπε. Όπως θα έπρεπε ο διάβολος να μη σουλατσάρει στον κήπο της Εδέμ και η γέννηση του Θεανθρώπου να μην συνοδευόταν από σφαγμένα βρέφη... Αχ, τι τα θες; Αν ο Θεός χρειαζόταν κοινωνίες αναμάρτητων για να δείξει τη Χάρη Του, ούτε που θα γύριζε να κοιτάξει τον πλανήτη μας. Ας μη γελιόμαστε. Δεν αγάπησε τον άνθρωπο επειδή ήταν το καλύτερο από τα δημιουργήματά Του, αλλά ακριβώς επειδή ήταν το πιο αδύναμο, το πιο προβληματικό. Ως πατέρας έτρεξε και θυσιάστηκε για να σώσει απ' όλα τα πλάσματά Του το παραστρατισμένο, ταπεινώθηκε ακριβώς επειδή τούτο το πλάσμα παρέμενε επικίνδυνα εγωκεντρικό. Αν θέλεις να μάθεις πού βρίσκεται η Χάρη, θυμήσου σε ποιο σημείο βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός. Έχω λοιπόν την υποψία ότι με όλα τούτα που συμβαίνουν στο περιβόλι της, η Παναγιά δε θα φεύγει από κει! Εσύ θα έφευγες από το σπίτι σου αν ένας υπηρέτης σου του είχε βάλει φωτιά;
Ένας λόγος παραπάνω! Αν πίστευαν οι μοναχοί ότι υπηρετούν την Παναγιά δε θα έπρεπε να είναι τουλάχιστο πιο ταπεινοί;
Ήταν συμπεριφορά αυτή στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής;
Όχι, δεν ήταν. Αν μάλιστα το όραμα του κάθε χριστιανού, ιερωμένου ή λαϊκού, είναι να μιμηθεί τον Κύριο, μπροστά στην εξεταστική επιτροπή δεν νομίζω ότι είχαμε μίμηση. Ο Ιησούς λ.χ. δεν απολογήθηκε με υπόμνημα, αλλά στάθηκε ο ίδιος μπροστά στους κατήγορούς Του, χωρίς αλαζονεία. Και όντας πάντα ευγενικός δεν έφερε σε δύσκολη θέση κανέναν από τους δεσμώτες Του κι ας γνώριζε, ως καρδιογνώστης, τους πειρασμούς που τους βασάνιζαν ! Από 'κει και πέρα το να μιμηθώ τέτοια συμπεριφορά και να σεβαστώ τους θεσμούς ακόμα κι όταν πιστεύω πως αδικούμαι, είναι το αποτέλεσμα μιας προσωπικής μου πάλης όχι με τους θεσμούς αλλά με τον εαυτό μου. Αν αυτή η μάχη δεν έχει γίνει, κανένα savoir vivre δε θα αποτρέψει τον εγωισμό μου από την προσπάθειά του να επιβληθεί κι αυτό δεν αφορά έναν άνθρωπο, αλλά – αλίμονο- όλους μας.
Ακριβώς, όλους μας: ο σεβασμός στους θεσμούς αποτελεί υποχρέωση όλων μας. Γιατί οι ιερείς πιστεύουν ότι βρίσκονται πάνω από τους νόμους, ή ότι είναι οι μοναδικοί εκφραστές της Εκκλησίας;
Για τον ίδιο λόγο που οι πολιτικοί θεωρούν ότι βρίσκονται πάνω από τους νόμους και ότι είναι οι μοναδικοί εκφραστές της Δημοκρατίας. Όπως και στη Δημοκρατία έτσι και στην Εκκλησία η συνήθεια σκοτώνει τον έρωτα κι η καθημερινότητα μετατρέπει το ιδανικό σε ρουτίνα. Κάνει νομίζω λάθος η λαϊκή παροιμία όταν λέει ότι «το πολύ το Κύριε ελέησον, το βαριέται ο Θεός». Μάλλον όταν το ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ λέγεται από ρουτίνα, τότε το βαριέται ο άνθρωπος που το λέει. Αναρωτιέσαι γιατί κάποιοι ιερείς (και κάποιοι πολιτικοί θα προσθέσω ) πιστεύουν ότι είναι οι μοναδικοί εκφραστές του Ιδανικού που υπηρετούν; Τότε δε θα έχεις ακούσει για το γαϊδούρι του Κορωπιώτη, γι' αυτό επίτρεψε μου:
Στο Κορωπί, λέει η ιστορία, ένας επίτροπος είχε την αρμοδιότητα να μεταφέρει κάθε πρωί τις ιερές εικόνες από τη Μητρόπολη στα ξωκλήσια, για να προσκυνούν οι περαστικοί και με τη δύση του ηλίου να τις ξαναφέρνει στον κεντρικό ναό, για ασφάλεια. Δύο φορές κάθε μέρα λοιπόν, ο επίτροπος φόρτωνε το γαϊδουράκι του με εικόνες για το διακόνημά του. Η πορεία από και προς τον κεντρικό ναό περνούσε μπροστά από την αγορά και από τα καφενεία, κι απ΄ όπου περνούσε το γαϊδουράκι με τις εικόνες, οι άνθρωποι διέκοπταν τις συναλλαγές ή σηκώνονταν απ' τις καρέκλες τους για να κάνουν μια μετάνοια και το σταυρό τους.
Το γαϊδουράκι που βίωνε τόση έκφραση πίστης, δεν καταλάβαινε ότι οι μετάνοιες γίνονταν για ό τι εικόνιζε το φορτίο του και με τον καιρό άρχισε να πιστεύει ότι οι κάτοικοι υποκλίνονταν για το ίδιο! Σιγά –σιγά έγινε δύστροπο, δεν έκανε καμιά άλλη δουλειά αν ο επίτροπος δεν υποκλινόταν μπροστά του και δε δεχόταν να μπει στον παλιό και ταπεινό στάβλο. Όσο περνούσε ο καιρός και με την πορεία προς και από τα ξωκλήσια μέρος της καθημερινότητάς του, το γαϊδουράκι όλο και πιο απαιτητικό: ήθελε ιδιαίτερη τροφή, καινούργιες ταΐστρες, ολοκαίνουργιο σαμάρι κι αν κάποιος χωρικός, χαμένος στις σκοτούρες του δεν έκανε υπόκλιση μπροστά του, γκάριζε, τσίναγε κι αντιδρούσε άσχημα! Με τα πολλά ο επίτροπος, ύστερα από παράπονα και με το φόβο μήπως το ατίθασο γαϊδουράκι πετάξει τα κειμήλια κάτω, αναγκάστηκε να αλλάξει μέσο μεταφοράς, γιατί φυσικά ένα τόσο ξιπασμένο πλάσμα δεν ήταν ικανό να μεταφέρει τόση χάρη. Τώρα, αν το γαϊδουράκι κατάλαβε ότι το σεβασμό που απολάμβανε δεν τον απολάμβανε ως φυσικό πρόσωπο, αλλά μόνο επειδή έφερε σύμβολα θείας ευλογίας, αυτό η ιστορία δεν το λέει. Αυτό που λέει η ιστορία, έστω και χωρίς λέξεις, είναι ότι η χάρη για να έρθει απαιτεί την ταπείνωση και για να διατηρηθεί απαιτεί μόνο περισσότερη ταπείνωση…
Μάρω Σιδέρη
0 Response to "ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ"