Ο μέσος Έλληνας πολίτης εδώ και μια εβδομάδα παρακολουθεί αποσβολωμένος τον βομβαρδισμό που δέχεται καθημερινά σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας.

Οι διεθνείς οικονομικοί οίκοι έχουν μπει ξαφνικά στη ζωή μας και ακόμα και στο καφενείο ακούγονται τα ονόματα των οίκων Standard & Poor's και Fitch σαν κάποια συμβούλια σοφών που υποβαθμίζουν μια οικονομία που εδώ και χρόνια έχει συγκεκριμένα και δεδομένα προβλήματα.

Από την άλλη πλευρά, βλέπει μια Κυβέρνηση να ανακοινώνει μέτρα επί μέτρων τα οποία ούτε ξεκάθαρα είναι, ούτε παρουσιάζουν ένα συνεκτικό πλέγμα παρεμβάσεων που θα οδηγήσει σε απεμπλοκή της οικονομίας, την περίφημη "επανεκκίνηση" της οικονομίας, για την οποία μίλαγε ο Παπανδρέου προεκλογικά.

Την ίδια ώρα, ο καθένας μας αντιλαμβάνεται εύκολα ότι για ακόμη μια φορά από την όποια κυβέρνηση, στοχοποιούνται τα εύκολα και τα διαχρονικά ευκόλως "μετρήσιμα" και προσβάσιμα. Δηλαδή, μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικροεπαγγελματίες, μικροεπιχειρηματίες κτλ κτλ.

Δεν βρίσκονται εκείνοι οι τρόποι με τους οποίους θα αντιμετωπιστούν χρόνια προβλήματα και θα "τακτοποιηθούν" οι πραγματικές μεγάλες εκκρεμότητες δεκαετιών.

Μέχρις ενός σημείου αυτό είναι λογικό υπό το βάρος της τεράστιας πίεσης χρόνου που ασκείται ώστε να μαζευτεί η ελληνική οικονομία.

Πρέπει λοιπόν ξεκάθαρα και με πολύ απλά λόγια να εξηγηθεί ρητά τί ακριβώς συμβαίνει και τί μας περιμένει. Και σε δεύτερο στάδιο, να δεσμευτεί η κυβέρνηση ότι πολύ σύντομα και με συγκεκριμένες μεθόδους θα λυθεί το θέμα των τεράστιων χρεών προς τα δημόσια ταμεία σε όλο τους το εύρος.

Έτσι και ο κόσμος θα γνωρίζει για ποιο λόγο απαιτείται να στριμωχτεί, αλλά και θα δούμε για πρώτη φορά να δίνονται σαφείς απαντήσεις σε σαφή και ξεκάθαρα θέματα για τις τρύπες του κρατικού κορβανά.

Διαφορετικά, το να μας λένε ότι θα μας κάνουν τα πέντε (επίπεδα) τρία, δεν έχει κανένα νόημα.

Ότι θα πάρουμε τα τρία, είναι μια διαχρονική - έχω την αίσθηση - πικρή αλήθεια ...