Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Πολιτιστικού Συλλόγου Λουτρακίου, σας προσκαλούν στην παράσταση της Θεατρικής Συντροφιάς..
Παίζουν:
Μέγκ Μπόουλς : Βίβιαν Κραβαρίτη
Πήτ Μπόουλς : Τάκης Τσαρσιταλίδης
Στάνλευ Γουέμπερ : Στέφανος Παϊζης
Γκόλντμπεργκ : Γιώργος Γεωργόπουλος
ΜακΚάν : Ηλίας Ανδρέου
Λούλου : Ελένη Μπινιάρη

Σκηνοθεσία: Άγγελος Βλάσσης
Μουσική : Δημήτρης Κελέσης
Φωτισμοί : Άγγελος Βλάσσης
Σχεδιασμός σκηνικών : Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης
Κατασκευή σκηνικών : Γιώργος Γεωργόπουλος , Ηλίας Ανδρέου

Ημερομηνίες παραστάσεων :
Σάββατο 8 - 15 - 22 - 29 Μα'ί'ου
Κυριακή 9 - 16 - 23 - 30 Μα'ί'ου
Ώρα έναρξης : 21:OO
Μπολέτη 9 , 1oς όροφος

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Χάρολντ Πίντερ (Harold Pinter, 10 Οκτωβρίου 1930 - 24 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Άγγλος συγγραφέας θεατρικών έργων και θεατρικός σκηνοθέτης. Έγραψε έργα για θέατρο, ραδιόφωνο, τηλεόραση και ταινίες. Το πρώιμο έργο του συνδέεται με το θέατρο του παραλόγου. Το 2005 κέρδισε το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας καθώς και το Βραβείο Φραντς Κάφκα.
Ήταν γνωστός επίσης για τον πολιτικό του ακτιβισμό και την αντίθεσή του στην Αμερικανική εισβολή στο Αφγανιστάν και τον Πόλεμο στο Ιράκ.

Λίγα λόγια για τo έργο:

ΠΑΡΤΥ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ
( Τhe Birthday Party )
Το "Πάρτυ Γενεθλίων" (The Birthday Party),ανέβηκε για πρώτη φορά το 1958 και είναι το δεύτερο θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ. Σύμφωνα με την υπόθεση, το έργο αφορά στον Στάνλεϋ,έναν πάλαι ποτέ πιανίστα,ο οποίος μένει σε μιά παραθαλάσσια πανσιόν,μαζί με τους ιδιοκτήτες Μέγκ και Πήτερ Μπόουλς.2 απειλητικοί ξένοι,ο Γκόλντμπεργκ και ο ΜακΚάν,παρουσιάζονται σαν πελάτες και μετατρέπουν το πάρτυ έκπληξη , που γίνεται προς τιμήν του Στάνλευ από την Μέγκ,σε εφιάλτη...
Το έργο, ωστόσο, δεν είναι μία έκθεση γεγονότων. Πρόκειται μάλλον για μια εκτεταμένη μεταφορά για συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Το Πάρτι Γεννεθλίων είναι επίσης, εν μέρει, μια αντίδραση στις θεατρικές τάσεις της περιόδου, επιδεικνύοντας πολλά χαρακτηριστικά του Θεάτρου του Παραλόγου.

ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ
Tο είδος αυτό του θεάτρου κατάφερε να γίνει δημοφιλές μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τόνισε την αβεβαιότητα και επισφαλή θέση της ανθρώπινης ζωής.
Ο χρόνος, ο τόπος και η ταυτότητα είναι ασαφή και ρευστά, και ακόμη και η βασική αιτιότητα συχνά καταρρέει. Ασήμαντες πλοκές, επαναληπτικός ή χωρίς νόημα διάλογος και δραματικές ασυνέπειες χρησιμοποιούνται συχνά για να δημιουργήσουν ονειρικές, ή ακόμη και εφιαλτικές διαθέσεις.