Περίμενα να καθίσει λίγο η σκόνη, προκειμένου να σχολιάσω τα αποτελέσματα των πρώτων Καλλικράτειων αυτοδιοικητικών εκλογών.


Στις επόμενες αναρτήσεις θα προσπαθήσω να ψηλαφίσω όσο το δυνατόν την εκλογική τάση των Κορινθίων, όπως αυτή εκφράστηκε στη κάλπη.

Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα που εξάγεται αβίαστα είναι πως παρά τις δυσκολίες των καιρών οι εκλογικές συνήθειες των πολιτών της Κορινθίας δεν άλλαξαν σχεδόν καθόλου.

Υποτίθεται πως σε αυτές τις εκλογές ο λαός θα ψήφιζε για τον Καλλικράτη και την ανάδειξη των ικανότερων, άνευ απόχρωσης, τοπικών αρχόντων, όμως αυτό απεδείχθη απλά ευχολόγιο.

Η κομματική ψήφος πριμοδοτήθηκε από τα ίδια τα κόμματα, τα οποία στηρίζουν υποτίθεται την αυτοδιάθεση και την αυτοτέλεια της Αυτοδιοίκησης, και έτσι οι εκλογές πήραν σαφή μνημονιακό και αντι-μνημονιακό χαρακτήρα.

Οι Κορίνθιοι λοιπόν ψήφισαν ως επί το πλείστον κομματικά και δεν έστρεψαν το βλέμμα τους στους ικανούς και στους άξιους.

Έπειτα η ωφελιμιστική συνείδηση που επιτάσσει τη πριμοδότηση όσων μας βολεύουν προσωπικά έστω και βραχυπρόθεσμα έκανε και πάλι θράυση με τους Κορινθίους να ανταλλάσουν τη ψήφο τους με ένα κομμάτι άσφαλτο, με μια σειρά πλακάκια και με μια υπόσχεση για βόλεμα σε κυβερνητική θέση στη .....Κίνα.

Μετά βεβαίως θα έρθουμε όλοι και θα δηλώσουμε απηυδησμένοι από το πολιτικό σύστημα και από τους ανάξιους που μας διοικούν και δεν θα μας απασχολήσει η σήψη και η σαπίλα μέσα μας.

Τέλος πάντων, η πολιτική προίκα της προηγούμενης Κυριακής είναι ένας νέος Δήμαρχος, 10 υποψήφιοι Δήμαρχοι και 2 υποψήφιοι Αντιπεριφερειάρχες, μονομάχοι της Δεύτερης Κυριακής, και εκατομμύρια ρουσφέτια που μένουν να εκπληρωθούν.