Η αλήθεια πίσω από την κουρτίναΗ κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίες δύο εβδομάδες, μόνο ως σουρεαλιστική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Σε κάθε επίπεδο, σε κάθε έκφανση της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας στην Ελλάδα, διεξάγεται υπογείως ένας άτυπος – για την ώρα – πόλεμος επιβίωσης. Τα κεντρικά πανελλαδικά ΜΜΕ προσπαθούν να εμφανίσουν μια διαδικασία αντιπαραβολής προτάσεων, με τις μάρκες να πέφτουν πάνω στην τσόχα, κάτω από το τραπέζι όμως πιέζουν με τον τρόπο τους τα πράγματα στα άκρα.
Έχουμε δει εκπομπές που καλούν αορίστως τον κόσμο στους δρόμους και εμφανίζουν ως παράδειγμα προς μίμηση τις … ολονυχτίες της Ισπανίας. Έχουμε δει εκπομπές που προσπαθούν ψυχρά και ουδέτερα να δώσουν βήμα έκφρασης στις διάφορες προτάσεις. Άλλες εκπομπές έχουν μπει ήδη στην ψυχολογία της ολικής αποδόμησης και της άκρατης ισοπέδωσης. Τέλος, έχουμε δει και εκπομπές που μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος του καναλιού στο οποίο φιλοξενούνται, μοιάζουν εκτός κάδρου, θολώνοντας το τοπίο με αντικρουόμενες ουσιαστικά τοποθετήσεις που μπορεί να αλλάζουν 3 και 4 φορές στη διάρκεια προβολής τους.
Ο πολιτικός κόσμος, εγχώριος και ξένος, και ως τέτοιον πλέον συμπεριλαμβάνω και την άτυπη παράταξη της Τρόικας (ως αυτόνομη πολιτική μονάδα) αρχίζει να δείχνει την κόπωσή του και μπαίνει και αυτός σε λογική αγώνα επιβίωσης. Οι κορώνες που ακούγονται από κάθε πλευρά δείχνουν ότι αυτή η μάχη σιγά σιγά θα έρθει στην επιφάνεια και θα αποτελέσει το μείζον πολιτικό σκηνικό.
Δεν μπορείς να ζητάς συναίνεση και παράλληλα να γεμίζεις τα δημοσιογραφικά γραφεία με διαρροές περί εκλογών. Να στέλνεις τον Υπουργό Οικονομικών σε μια εκπομπή – αγιογραφία για να ανακοινώσει στον ελληνικό λαό ότι ο ίδιος είναι αποφασισμένος για όλα και δεν ενδιαφέρεται για το πολιτικό κόστος. Ή να λέει ότι σε περίπτωση μη έγκρισης της 5ης δόσης, το μαγαζί θα κατεβάσει ρολά, λες και αναφέρεται στο μπακάλικο του μπάρμπα του. Δεν μπορείς να ζητάς συναίνεση όταν έχεις κεντρική και αταλάντευτη γραμμή ότι για όλα φταίνε όλοι οι άλλοι ή μια αποτυχημένη πενταετία που δεν διακυβέρνησε το κόμμα σου.
Οι περισσότεροι από αυτούς που σήμερα βρίσκονται στα Υπουργεία και στα κρατικά οφίτσια έχουν διοικήσει τη χώρα ξανά και ξανά. Έχουν θητεύσει σε διοικητικά συμβούλια οργανισμών που σήμερα βουλιάζουν κάτω από το βάρος των χρεών, έχουν εγκρίνει δαπάνες – σπατάλες με τις υπογραφές τους, έχουν αγωνιστεί για να μη γίνουν πολλά από εκείνα που σήμερα υποστηρίζουν. Ο κόσμος τους θυμάται και αν δεν τους θυμάται, πάντα υπάρχει ο τρόπος για να υπενθυμιστούν διάφορα γεγονότα.
Δεν μπορείς να ζητάς συναίνεση, να κανονίζεις συναντήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς και να βγαίνεις μετά από μια ώρα και να διαφημίζεις ότι δύο εξωκοινοβουλευτικά κόμματα είπαν ένα «ΝΑΙ» ολόκληρο και ένα μισακό. Ακόμα δε περισσότερο, δεν μπορείς να ζητάς συναίνεση όταν προκλητικά δεν κάλεσες στην κουβέντα τον αρχηγό ενός άλλου εξωκοινοβουλευτικού κόμματος, που ο ίδιος όμως είναι στη Βουλή, όπως και οι άλλοι δυο προαναφερόμενοι. Ποιο ήταν το κριτήριο με βάση το οποίο η πρόσκληση δεν περιέλαβε τον κ. Δημαρά ;
Από την άλλη πλευρά, 3 κόμματα βρίσκονται χωρισμένα χοντρικά σε δύο στρατόπεδα. Υπάρχει το κομμάτι εκείνο που είναι κάθετα αντίθετο με το οτιδήποτε, υποστηρίζει την ταξική πάλη, αλλά δεν μπορεί να συμφωνήσει στη μορφή της. Και υπάρχει και το κομμάτι εκείνο που ζητά ουσιαστικά συγκυβέρνηση σε μια βάση που δεν είναι ευκρινής και δεν δείχνει να πατά σε ένα συγκεκριμένο συνεπές πλάνο δράσης. Κατά βάθος, δείχνει να φοβάται τη μετάβαση από την αντιπολίτευση στην εξουσία γιατί η πρώτη – όπως και να το κάνουμε – είναι και πιο εύκολη.
Η αξιωματική αντιπολίτευση
Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι από μόνη της … άλλο κεφάλαιο. Εκ των πραγμάτων η στάση της και οι θέσεις της αποτελούν συνταγματικά τον αντίποδα και υπάρχει δυσκολία να εμφανίσεις τεκμηριωμένη εναλλακτική όταν έχουν ήδη πέσει οι υπογραφές βροχή ή όταν έχει τεχνητά διαμορφωθεί μια κοινή αίσθηση ότι όλα είναι ίδια και προδιαγεγραμμένα.
Κάπου εδώ όμως η εικόνα αρχίζει να ραγίζει και να δημιουργεί προβληματισμούς. Γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση κατάφερε και παρουσίασε τελικά ένα ολοκληρωμένο εναλλακτικό πλάνο δράσης, έχοντας όμως στο σύνολό της και ανθρώπους που είτε από την αρχή έκαναν εισηγήσεις για υπερψήφιση του Μνημονίου, είτε εμφανίζονται σήμερα πέραν του δέοντος ανοιχτοί σε μια συναίνεση που δημοσίως αποτελεί κόκκινο πανί.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμα πιο σοβαρό από τις όποιες μεμονωμένες διαφοροποιήσεις. Και αυτό είναι το σημείο που λέγεται εκλογές. Κανείς δεν είναι βέβαιος για το αν η αξιωματική αντιπολίτευση θέλει τις εκλογές. Και δεν μιλάω για τους απέξω, αναφέρομαι στους από μέσα. Δεν μπορείς να αρνείσαι τη συναίνεση – έστω σε κάποια βάση – και την ίδια ώρα να μη μιλάς ανοιχτά για εκλογές.
Όταν λες ότι έχεις εναλλακτικό σχέδιο και θέλεις να το εφαρμόσεις, τότε αγωνίζεσαι για να πάρεις την καυτή πατάτα στα δικά σου χέρια, επειδή θεωρείς ότι θα τη φυσήξεις καλύτερα.
Οι φορείς και η κοινωνία
Δομικά, κάτω από όλα αυτά, έχει διαμορφωθεί άτυπα ένας «κοινωνικός συνδικαλισμός». Ο παραδοσιακός εργατικός και αγροτικός συνδικαλισμός έχει πλέον χρεοκοπήσει πολύ πιο νωρίς από τη χώρα. Διατηρεί απλώς τις διοικητικές του αρχές που είναι πασιφανώς ξεπερασμένες από την ίδια την εποχή και σε πολλές περιπτώσεις έχουν απόλυτη συνενοχή για το σημερινό χάλι μας.
Το κοινωνικό σύνολο δεν είναι πλέον αρραγές. Διαμορφώνει αυτόματα υποσύνολα που εκ των πραγμάτων προτάσσουν ζητήματα που αφορούν στην δική τους επιβίωση και με μαθηματική ακρίβεια τα υποσύνολα αυτά θα βρεθούν απέναντι. Προς κάτι τέτοιο φαίνεται ότι σπρώχνουν και οι λεγόμενοι «εξωγενείς παράγοντες εξουσίας» που έχουν προφανές συμφέρον από την τμηματοποίηση την κοινωνίας και την κατάτμησή της σε αδύναμες επιμέρους ομαδούλες, εύκολα διαχειρίσιμες και ελεγχόμενες.
Στο σκηνικό αυτό προστίθενται και φορείς που έχουν βγει δειλά δειλά στο προσκήνιο διεκδικώντας ενισχυμένο και αποφασιστικό ρόλο. Εδώ θα κατατάξω τους επιχειρηματικούς φορείς, τους δικηγορικούς συλλόγους, τα μιντιακά συγκροτήματα και κάποιους άλλους επαγγελματικούς φορείς που ακόμα … ετοιμάζονται.
Τα προτάγματα για κάθε προαναφερόμενη ομάδα αποτελούν ουσιαστικά κλαδικά αιτήματα και οδηγούν απλώς στη δημιουργία στεγανών ομάδων που είναι πρόθυμες να δώσουν τη μάχη και αυτές για την επιβίωσή τους.
Η δημοκρατία
Η ελληνική δημοκρατία, με τη συνταγματική φύση που έχει σήμερα και την εκπροσώπηση του λαού από τα κόμματα του Κοινοβουλίου, περνά αναμφισβήτητα κρίση που και αυτή αποκτά στον παρανομαστή της τον όρο «επιβίωση».
Ακόμα και μέσα στον πολιτικό κόσμο υπάρχουν, με διάφορες εκφάνσεις, φωνές που διατυμπανίζουν πλέον ανοιχτά την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου, συνεχίζοντας όμως να ανήκουν στις δομές του και να διεκδικούν ρόλο μέσα σε αυτές.
Τι εννοώ. Δεν μπορείς να μιλάς για χρεοκοπία των υπαρχόντων κομματικών δομών και να παραμένεις στο Κοινοβούλιο ή να τις έχεις υπηρετήσει λυσσωδώς επί σειρά ετών. Ακόμα και αν μετά από πολλά χρόνια, άλλαξες άποψη, υποχρεούσαι να αποσυρθείς από την παρούσα Βουλή – αφού δεν σου αρέσει – να παραιτηθείς από τη βουλευτική σου έδρα και να βγεις έξω για να αρχίσεις από την αρχή.
Δεν γίνεται να μη σου αρέσει αυτό που και εσύ δημιούργησες και υπηρέτησες, αλλά να κάθεσαι μέσα του γιατί πιστεύεις ότι η σπόντα στις μπίλιες και στις άκρες του τραπεζιού θα σε οδηγήσουν σε κάποια ευνοϊκότερη θέση.
Ναι η δημοκρατία μας δείχνει να έχει πρόβλημα. Το έχουν όμως οι δομές της ή τα πρόσωπα ; Φταίει εν ολίγοις το γήπεδο, ή οι παίχτες που δεν μπορούν πλέον να πάρουν τα πόδια τους και φοράει ο καθένας τη δική του φανέλα ;
Αν είναι να αλλάξει η δημοκρατία μας, θα πρέπει εδώ και τώρα, όσοι το υποστηρίζουν τόσο φανατικά, να παρουσιάσουν ολοκληρωμένη, τεκμηριωμένη, πλήρως λειτουργική εναλλακτική δομή. Διαφορετικά – το γράφω όσο πιο άκομψα γίνεται – υπηρετούν παράγοντες αποσταθεροποίησης της πατρίδας.
Η κουρτίνα
Μετά από όλα αυτά, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι έχει στηθεί ήδη σκηνικό πολέμου με τους Έλληνες δυστυχώς να μην έχουν πάρει τα μαθήματα της ιστορίας και να χοροπηδάνε γύρω γύρω από τις μαύρες σελίδες του παρελθόντος τους, για μια ακόμα φορά.
Ο κόσμος, αν έτσι ονομάσουμε το σώμα των ψηφοφόρων, φέρει και αυτός τεράστια ιστορική ευθύνη. Γιατί έχει ξεχάσει ότι σε κάθε ανάλογη ιστορική περίσταση, από το δικό του σακούλι μετρώνται οι απώλειες, οι νεκροί και οι χαμένες ψυχές που κάθε φορά θυσιάστηκαν για κάποια ιδέα και μετά ξεχάστηκαν.
Ο κόσμος είναι εκείνος που έτρεχε στις μεγάλες μάχες των Ελλήνων, που άφησε την ψυχή του στον Σαγγάριο, που έβαψε με αίμα το λιμάνι της Σμύρνης, που σκοτώθηκε στον Εμφύλιο, στα Δεκεμβριανά, στα βουνά, στον Μελιγαλά, στους συμμαχικούς πολέμους, στις οδομαχίες και πάει λέγοντας.
Και σήμερα ο κόσμος είναι που θα πληρώσει το μάρμαρο. Εκείνοι που έμειναν πίσω, που δεν έχουν λεφτά να βγάλουν στο εξωτερικό, που δεν θα μπορούν να αγοράσουν γη με ένα κομμάτι ψωμί τον επόμενο καιρό. Ο κόσμος θα δει το βιοτικό του επίπεδο να πέφτει κατακόρυφα και τελικά θα παλέψει και θα ξαναβγάλει την Ελλάδα στο ξέφωτο.
Ξέρει όμως κανείς τι κρύβεται πίσω από την κουρτίνα ; Έχει μπορέσει κανείς να την τραβήξει έστω και λίγο για να δει πίσω από το μαύρο πέπλο που έχει σκεπάσει αυτή τη στιγμή τα πάντα ; Και μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε ότι πίσω από την κουρτίνα το σκηνικό της επόμενης μέρας είναι ήδη έτοιμο και κάνει … προπονήσεις.
Πανέτοιμο είναι. Έχει ήδη φορέσει τα καλά του, έχει περάσει τα σεμινάριά του, έχει τυπώσει τα λογότυπα και τα ιδεολογικά του εγχειρίδια, έχει χτενιστεί και περιμένει να ανάψει το πράσινο φως για να αρχίσει η νέα παράσταση … Και απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα, ο κόσμος θα βρεθεί και πάλι από κάτω για να χειροκροτήσει με ενθουσιασμό …
Από τη "ΣΦΗΚΑ" της Κυριακής 29 Μαΐου 2011
Στήλη Ευχήνορας
0 Response to "Η αλήθεια πίσω από την κουρτίνα - Από τη "ΣΦΗΚΑ" της Κυριακής 29 Μαΐου"