Η εικόνα που υπάρχει τον τελευταίο καιρό στα συρτάρια των οικονομικών υπηρεσιών σε Δήμους και Περιφερειακές Ενότητες, αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Όχι ότι ήταν δύσκολο να την καταλάβει κανείς πριν, αλλά στο επόμενο χρονικό διάστημα θα ανακοινωθεί και επίσημα. Δεν υπάρχει σάλιο, «λέπι» που λέμε και στην καθημερινή μας αργκό.Ορισμένοι Δήμοι βαστάνε ακόμα από κάποια αποθεματικά που είχαν, όμως η συντριπτική πλειοψηφία των δήμων είναι υπερχρεωμένη, με απλήρωτα έργα στον αέρα και μια ολόκληρη ουρά προμηθευτών και εργολάβων που περιμένουν να πληρωθούν. Περιμένουν για λίγο ακόμα, αλλά σύντομα θα οδηγηθούν στην κατάθεση αγωγών προκειμένου να πιστοποιήσουν τα μη καταβληθέντα ποσά που τους αναλογούν και να μπορέσουν να τα διεκδικήσουν δικαστικά.
Στους περισσότερους δήμους αυτόν τον καιρό ακολουθείται μια παρελκυστική πολιτική που είναι σαφέστατα διαταγμένη από την κεντρική κυβέρνηση. Η διαδικασία των απογραφών έχει δώσει προσωρινή ανάσα στους διοικούντες οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία λένε ότι περιμένουν να ολοκληρωθούν οι απογραφές, για να ξεκινήσουν τις αποπληρωμές. Και ο καιρός περνάει και εκείνοι που πρέπει να πληρωθούν δεν πληρώνονται.
Για τις Περιφερειακές Ενότητες, τις πρώην Νομαρχίες, η κατάσταση είναι πια δραματική. Εκ των πραγμάτων οι πρώην Νομαρχίες ήταν οικονομικά, σχεδόν αποκλειστικά δεμένες στο άρμα του κρατικού προϋπολογισμού. Οποιαδήποτε δαπάνη είχε να κάνει με το Λογιστήριο του Κράτους και τα εντάλματα έκαναν τη γνωστή διαδρομή περνώντας από τους επιτρόπους και φτάνοντας τελικά σε κάποια αποταμίευση.
Στα τοπικά καταστήματα των πρώην Νομαρχιών η κατάσταση έχει ξεφύγει και όσοι πολίτες έρχονται σε επαφή με αυτά γνωρίζουν. Τα ΜΜΕ έχουν κλείσει τα αυτιά και τα μάτια τους, διαφυλάσσοντας κατά μια έννοια το θεσμό και κρατώντας κλειστή την κάνουλα της ενημέρωσης για όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα.
Και η πραγματικότητα είναι μια. Λεφτά δεν υπάρχουν. Σε πολλά καταστήματα δεν υπάρχει ούτε χαρτί για φωτοτυπίες. Δεν συζητάμε καν για γραφική ύλη, νέο εξοπλισμό, δηλαδή μελάνια, μολύβια, στυλό. Αυτό είναι καθημερινό φαινόμενο. Δεν είναι κάτι παροδικό. Όποιος συναλλάσσεται με υπηρεσίες, αντιμετωπίζει αυτή την πραγματικότητα. Σε λίγο καιρό ακόμα και τα πιστοποιητικά γεννήσεως θα δίνονται σε στικάκια, ώστε να τα παίρνουν οι πολίτες και να τα εκτυπώνουν στο σπίτι. Η σφραγίδα θα μπαίνει αργότερα, με μελάνι – απόσταγμα από εποχιακούς καρπούς.
Πρόκειται προφανώς για μια άτυπη στάση πληρωμών και ας μην την ονομάζουν έτσι οι ιθύνοντες. Αν σε αυτό προστεθεί και η μη καταβολή των επιστροφών από το κράτος στις επιχειρήσεις, τότε δεν νομίζω ότι θα υπάρξουν αμφιβολίες για το τι πραγματικά συμβαίνει.
Στις αίθουσες και τους διαδρόμους που ασκείται η πραγματική διοίκηση και όχι στις live και on line συνεδριάσεις που μεταδίδονται ζωντανά και έχουν διάρκεια «Μπεν Χουρ», αναζητούνται αυτή την περίοδο λύσεις που θα μπορέσουν να ρίξουν λίγο λάδι στη μηχανή, δηλαδή λίγο χρήμα. Γιατί πίσω από την εικονική πραγματικότητα των συνεδριάσεων όπου για 2 – 3 ώρες συζητιέται το πόσα αεροδρόμια θα φτιαχτούν στην Πελοπόννησο, το κρίσιμο ζήτημα είναι ένα. Από πού θα βρεθούν λεφτά για να κινηθεί η μηχανή που είναι κολλημένη στη λάσπη και έστω και για τα στοιχειώδη χρειάζεται ρευστά διαθέσιμα που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις τρέχουσες ανάγκες.
Είναι γνωστό ότι γενικά στην αγορά πλέον, δεν γίνονται συναλλαγές ή προμήθειες επί πιστώσει. Αυτό έχει κοπεί εδώ και καιρό από το εξωτερικό και τώρα πια άδειασαν και οι όποιες εγχώριες αποθήκες μπορούσαν να εξυπηρετήσουν πιστωτικά τιμολόγια. Αυτή τη στιγμή οι επαγγελματίες κάνουν παραγγελίες με μετρητά και άμεση εξόφληση στους προμηθευτές τους. Έτσι, δεν μπορούν να κάνουν μαζικές παραγγελίες και να πετύχουν καλύτερες τιμές που στη συνέχεια τις μετέφραζαν σε κέρδος. Οπότε, τέλος και στις πιστωτικές παραγγελιές.
Η κεντρική κυβέρνηση διαμηνύει στο παρασκήνιο ότι Δήμοι και Περιφερειακές Ενότητες θα πρέπει να αναζητήσουν πόρους αυτοχρηματοδότησης με τους τρόπους που περιγράφονται στον «Καλλικράτη» και σύντομα θα εμπλουτιστούν, με νομοσχέδια που θα κατατεθούν. Το αποτέλεσμα αυτών των μηνυμάτων το έχουμε δει ήδη. Αυξήσεις στα δημοτικά τέλη, πολλαπλασιασμός των προστίμων που ρίχνουν οι υπηρεσίες και πάει λέγοντας.
Η αυτοχρηματοδότηση βρίσκεται προ των πυλών και όλοι μπορούμε εύκολα να φανταστούμε τι σημαίνει αυτό. Οι πολίτες θα βάλουν και πάλι το χέρι στην τσέπη.
Το παράδειγμα του Δήμου Βέλου - Βόχας
Ο Δήμος Βέλου – Βόχας που ανήκει στην Κορινθία, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για να δούμε πως περίπου εξελίσσονται όσα περιγράφηκαν παραπάνω. Πρόκειται για ένα δήμο που έχει συγκεντρώσει τα χρέη των δύο πρώην δήμων Βέλου και Βόχας και μέχρι στιγμής έχει ανακοινωθεί ένα νούμερο γύρω στα 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Και η μέτρηση συνεχίζεται.
Η επιτροπή που έχει αναλάβει την απογραφή, έχει βρεθεί προ τραγελαφικών καταστάσεων με κορυφαίες δύο στιγμές. Η πρώτη ήταν όταν διαπιστώθηκε ότι στον ένα δήμο όλα τα ηλεκτρονικά στοιχεία και οι σχετικές εφαρμογές, που «κρατούσαν» τα λογιστικά στοιχεία,
«κάηκαν», «κράσαραν», εξαφανίστηκαν τέλος πάντων και έπρεπε να συγκεντρώσουν όλα τα στοιχεία σε χαρτιά και έντυπα. Η δεύτερη ήταν όταν στον άλλο δήμο, βρήκαν τιμολόγια, συνολικής αξίας κάποιων εκατομμυρίων, τα οποία δεν τους έβγαζαν πουθενά σε φυσικό επίπεδο.
Ο νυν Δήμαρχος παρουσίασε σε δημοτικό συμβούλιο μερικά από αυτά τα στοιχεία, χωρίς να επεκταθεί σε λεπτομέρειες, συνοδεύοντας την ομιλία του από το ευχολόγιο να μην μπει ο δήμος σε κάποιο είδος μνημονίου. Εδώ η λέξη «μνημόνιο» δίνει τη λύση που γυρίζει στο μυαλό του. Όπως έγινε και με το κράτος, το Μνημόνιο ουσιαστικά έφερε τους πολίτες στη θέση του εγγυητή που καλείται να ξεπληρώσει τα χρέη. Κάπως έτσι θα γίνει με τους δήμους και τις περιφερειακές ενότητες που έχουν μπει μέσα μέχρι τα μπούνια.
Τσούκου τσούκου και ρόγα ρόγα
Στις περιφερειακές ενότητες και τους δήμους της Πελοποννήσου η εντολή που έχει δοθεί αυτή τη στιγμή είναι ρητή. «Βγάλτε έξω τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και κόψτε πρόστιμα για να έχετε ροή χρήματος». Συζητάμε δηλαδή ότι πλέον οι φορείς αυτοί θα κυνηγήσουν μέχρι τελικής πτώσεως και το πενηντάευρο.
Ήδη τα πρώτα δείγματα τα έχουμε δει. Κάποτε αυτή την ιστορία την ξέραμε για την τροχαία και τους δήμους. Λέγανε δηλαδή ότι από τα πρόστιμα, κάποιο μέρος πήγαινε στα ταμεία των δήμων, ένα μέρος στα έξοδα της αστυνομίας και ένα ακόμα δινόταν σαν μπόνους στους αστυνομικούς που τα πήγαιναν καλά στη συγκομιδή.
Τον τελευταίο καιρό οι υπηρεσίες έχουν βγει στη γύρα και μοιράζουν μπιλιέτα. Τσούκου τσούκου, τσίκι τσίκι μαζεύουν ρόγα ρόγα ευρουλάκια για να γεμίσουν με ψιχουλάκια τα ταμεία. Τόσο ώστε έστω να έχουν να πληρώσουν κάνα στυλό, κάνα μπλάνκο, λίγο χαρτάκι για τα φωτοτυπικά, μελάνι για τους εκτυπωτές.
Σύντομα θα διαπιστώσουν ότι έτσι δουλειά δε μπορεί να γίνει. Αυτό δεν θα το διαπιστώσουν μόνο επειδή όντως αυτά που μπορούν να συγκεντρώσουν είναι πολύ λίγα, αλλά και γιατί σταδιακά θα αντιμετωπίζουν όλο και περισσότερο την οργή της κοινωνίας που αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει τι γίνεται.
Η τραγική συγκυρία
Ποιος από όλους τους κορυφαίους σε Περιφέρειες, Δήμους και Περιφερειακές Ενότητες θα δεχθεί να μπει απέναντι σε αυτή την οργή της κοινωνίας που συνεχώς κλιμακώνεται και σύντομα θα είναι και τυφλή ; Δεν θα έχει δηλαδή πλέον την ψυχραιμία να πηγαίνει απλώς και να μουντζώνει τη Βουλή, θα προσανατολιστεί απέναντι σε οτιδήποτε θεωρεί κέντρο εξουσίας. Και θα τη βολέψει αυτά τα κέντρα να είναι και δίπλα της, κοντά της για να μην ταλαιπωρείται κιόλας.
Κανένας δεν θα τολμήσει σε αυτή τη συγκυρία να τραβήξει πάνω του αυτή την οργή και να σηκώσει έναν σταυρό που θα του κοστίσει όλη την υπόλοιπη καριέρα του. Όχι ότι δεν θα υπήρχαν πρόθυμοι να το κάνουν αυτό, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξέρει αυτή τη στιγμή ποια θα είναι η κατάληξη.
Η κυβέρνηση έχει επιδείξει σε πολλά θέματα αστοχίες, αναβλητικότητα, ακόμα και απόλυτη αλλαγή πλεύσης. Χωρίς να έχει γίνει γνωστό λοιπόν, αυτή τη στιγμή, το οικονομικό πλάνο που επιβάλει ο «Καλλικράτης», οι πολίτες θα θεωρήσουν ότι η εκ νέου συνεισφορά τους θα είναι μια ιδέα, των κατώτερων από την Κυβέρνηση, διοικήσεων για να μπορέσουν να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους. Ποιος θα βάλει μόνος του το πιστόλι στον κρόταφο και θα περιμένει τον πρώτο που θα περνά απέξω να πατήσει τη σκανδάλη ;
Απομένουν οι ανακοινώσεις
Είναι σίγουρο ότι αυτό που απομένει πια είναι οι … επίσημες ανακοινώσεις. Και είναι ίσως και το μόνο που μπορεί πολιτικά να κρατήσει όρθιους όσοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε θέσεις εξουσίας σε Περιφέρειες και Δήμους.
Να βγουν δηλαδή σε συνεντεύξεις τύπου οι ιθύνοντες και να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια την κατάσταση. Να πουν ότι δεν έχουν λεφτά ούτε για τυρόπιτες, ότι έγιναν οι απογραφές που έδειξαν αυτά και αυτά τα στοιχεία, ότι τα τρέχοντα έξοδα διοίκησης είναι εκείνα και τούτα και ότι από την κεντρική κυβέρνηση έχει αφαιρεθεί η σωλήνα οξυγόνου.
Κάπου εκεί ίσως μερικοί καταφέρουν να κάνουν μια έντιμη συμφωνία με τους πολίτες εξηγώντας τους εξαντλητικά αναλυτικά τα τρέχοντα έξοδα και δίνοντας την υπόσχεση ότι θα τα μειώσουν όχι απλώς δραματικά, αλλά θα τα φέρουν σε κατάσταση που θα ικανοποιείται η διοίκηση με τα ελάχιστα και τα στοιχειώδη. Ίσως κάποιοι να καταφέρουν να πείσουν και να δώσουν μετά πραγματική μάχη για να κριθεί η προσπάθειά τους στη συνέχεια από τον λαό.
Όσοι επιλέξουν το δρόμο της σιωπής και των αιφνιδιασμών, έχω την αίσθηση ότι θα βρεθούν προ εκπλήξεων. Μπορεί η κάνουλα των ΜΜΕ να ανοιγοκλείνει κατά το δοκούν και να έχει ακόμα κάποια δύναμη στο να ελέγχει τη διάχυση των πληροφοριών, μπορεί η κυβέρνηση να προσπαθεί με νύχια και με δόντια να φιμώσει οτιδήποτε δεν την αφήνει ήσυχη να κάνει τη δουλειά της, όπως είπε και ο Πρωθυπουργός, αλλά οι πολίτες πια αιμορραγούν οικονομικά και ζητάνε εξηγήσεις. Και αν δεν τις ζητάνε τώρα, θα τις ζητήσουν επιτακτικά και βίαια πολύ σύντομα.
Από τη "ΣΦΗΚΑ" της Κυριακής 5 Ιουνίου 2011
Στήλη Ευχήνορας
0 Response to "Η αυτοχρηματοδότηση προ των πυλών - Από τη "ΣΦΗΚΑ" της Κυριακής 5 Ιουνίου 2011"